Column week 02-2026

Oliebollen

Als de scheurkalender op zijn dunst is, staat een nieuw jaar voor de deur. Aan alles komt een begin. We drommen de vrieskou in voor namaaklicht en gierende bewijzen van bestaan. Vroeger wensten we elkaar een zalig nieuwjaar. Daar zat alles in: geluk, voorspoed, gezondheid. Er was over nagedacht, ook al klinkt “zalig” tegenwoordig oubollig. Van heel ver weerklinkt Rosen aus dem Süden, een van de mooiste melodieën die ik rond oud en nieuw hoorde. Tussen het knallen door. Ik heb nooit een rotje afgestoken, nooit vuurwerk gekocht. Wel vaker voor gezorgd, vooral in de raadszaal. Ieder jaar genoten we van de lichteffecten boven het dorp. Een mooie traditie die door veelal jeugdige onverlaten met zware artilleriewapens  om zeep is geholpen, bommen die met gemak brievenbussen, dixi’s en auto’s opblazen. “Stoere” pubers maken van een volksfeest een veldslag. Politie onder vuur nemen met vuurwerkmitrailleurs. Het heeft geen zin erover te schrijven. Dat schorriemorrie leest mijn columns toch niet. Hulpverleners “in de zeik nemen”, maar ondertussen de hele samenleving ontwrichten. Dan zwijg ik nog over de verminkingen voor het leven. Een groot contrast met de 22-jarige jongeman die ’s ochtends om half acht in de bittere kou bij ons de cv-ketel kwam inspecteren. Tradities verbleken. Uiteraard bakken we rond deze tijd wafels, kijken naar het schaatsen, eten oliebollen. Maar dan houdt het zo’n beetje op. De kerstboom is opgeruimd, the most wonderfull time is voorbij. De drie koningen zijn met de noorderzon vertrokken, de ziel onder de arm, om als een Ahasverus te blijven dolen. Hun plaats is ingepikt door drie op macht beluste oliebollen die zonder enig normbesef respectloos wegnemen wat van een ander is. Ooit zo gerespecteerde landen als de VS, Rusland en Israel worden door het vuurwerk van hun leiders te schande gemaakt. Nooit is brutaliteit zo zichtbaar geweest. Meesters in het kleineren en schofferen van andersdenkenden. Hebben nooit gehoord van checks and balances. Niemand die op de rem trapt. Onbegrijpelijk, zorgelijk. Nu Trump Maduro heeft, wil hij vast ook Madurodam. Vrede op aarde is verder weg dan ooit. De eekhoorns en vogels in onze tuin voelen zich net zo thuis bij onze buren als bij ons. Zij trekken zich niets aan van grenzen en hoeven dat ook niet. Plaats genoeg, hier verblijft niemand illegaal. Ze hoeven zich nergens aan te verrijken. Ook hier wijst de natuur ons de weg. Voor degene die het wil zien. De kop is eraf, een jaar is niks. Tijd is niets anders dan een ogenblik dat ronddraait in een cirkel en uiteindelijk stopt als het leven uit je vertrekt. Maak er wat moois van, zeg ik met een knipoog naar 2026, met een knipoog naar het leven. Geniet van la vie en rose én een lekkere zelfgebakken wafel. Hoop zit nooit in het verleden maar in het nu. Doe wat je hart je ingeeft, durf ook eens op de rem te trappen, zeker als je onrecht ziet, kritiek komt er toch. Zalig Nieuwjaar!

Arno Walraven, 11 januari 2026