Column week 20-2026

Alfons

Niks zo mooi als een straatorgel als dat in de stad zijn vrolijke deuntjes speelt. Vind ik. Sinds jaar en dag vermaakt Alfons het winkelende publiek in de binnenstad van Roermond terwijl hij op het ritme van de klanken met zijn centenbakje rammelt.Zijn draaiorgel speelt op feesten en partijen, bij geboorten, uitvaarten, crematies en echtscheidingen. En in hartje stad dus. Toch is niet iedereen blij met zijn optreden. Winkelpersoneel ergerde zich eraan dat zijn jammerkast soms een kwartier voor de winkeldeur stond. Kennelijk was het stadsbestuur daar gevoelig voor, een orgelrel was geboren. Menigeen zou bij de pakken neerzitten, maar dan ken je Alfons niet. Uiteindelijk is er een draai aan gegeven, nu rijdt zijn pierement een nieuwe route. Tot vreugde van het winkelend publiek. Mijn vader was helemaal weg van Schriebl en Huppertz. Accordeonmuziek, Schneewalzer, koekoekswals. Drieëntwintig keer organiseerde Truus Poels het bekende trekharmonicatreffen, nu is het goed geweest. In al die jaren heeft ze velen getrakteerd op prachtige accordeonmuziek. Petje af! Truus en Alfons hebben helemaal niks met politiek, zouden ook geen grote stemmentrekkers zijn. Die rol is weggelegd voor anderen. Meer dan drieduizend kiezers vonden dat het Roermondse vrouwelijke boegbeeld Marianne het uitstekend gedaan had. Serieus, en nooit met de Franse slag. Een gewone vrouw, geen kouwe drukte, geen kiskenades. Veel vertrouwen. Toch staat ze met lege handen. Tot verdriet van haar electoraat. Ik ken de reden niet. Is ook niet mijn pakkie an. Afgunst en jaloezie zijn van overal en van alle tijden. Ook in de politiek, vooral in de politiek. Ik heb het zélf meegemaakt en weet dus hoe frustrerend het is om zo aan de kant gezet te worden. De grootste fout van degenen die vinden dat ze slim zijn, is te denken dat anderen dom zijn. Iedereen zou het snappen als ze het bijltje erbij neer zou gooien, maar zo is Marianne niet. Als ze een beetje van Alfons weg heeft, zijn ze in Roermond nog niet van haar af. Ze zal alle registers opentrekken en vol op het orgel gaan. Hop, Marjanneke, laat de poppetjes dansen! Mijn liefde voor de bisschopsstad zal er niet onder lijden, maar ik vind het wel een kras op haar reputatie.

Onze kasteelvrouwe, Jonkvrouw Irene Magnée, is overleden. Charmant, innemend, elegant, verfijnd, voornaam, gastvrij. Met haar echtgenoot stelde ze het kasteel open, onze collectieve trots. Zo werd hún kasteel tevens ons kasteel. Niet van adel, maar wel een Graef, Jan, onze eerste doe-het-zelver, ontviel ons eveneens. Vandaag feliciteer ik mijn jarige vriend Peter. We zijn weer even oud. De laatste twintig jaren heeft hij niet mogen meemaken, al was hij nooit ver weg. Rouw en verdriet laten zich niet tot twee minuten beperken. Het blijft wennen aan een verlies dat lijkt op iets wat je bij het bukken uit je zakken glijdt. Voor alle drie zijn deze woorden van Willy Troch:

Ik zocht het niet in antwoorden of verklaringen;

het zat in hoe iets bleef nadat het voorbij was.

Arno Walraven, 17 mei 2026