Column week 40-2026

Veiling 

De eerste zondag van oktober staat bij ons vetgedrukt, dat betekent vlooienmarkt in en om het schutterslokaal aan de Heythuyserweg in Horn. Op verzoek van de veilingmeester heeft de tent de kleuren van Fortuna. De schutters hebben vele uren gestoken in het ophalen van bruikbare spullen en het uitsorteren ervan. Het aanbod is gigantisch. Voor elk wat wils. Je treft er spullen aan waarnaar je al lang op zoek bent, tegen bodemprijzen. De schutters zijn namelijk niet kinderachtig. Ook dit jaar zijn opruimcoaches aan het werk gezet om een puik assortiment te kunnen aanbieden. Verzamelaars halen er hun hart op en je kunt er naar hartenlust de aap vlooien. Voor de prijs hoeft niemand het te laten, ook dit jaar zijn er talloze buitenkansjes. Van retro tot antiek, brocante en vintage. Verkoop gebeurt bij opbod en afslag, handjeklap, eerlijke handel. Eenmaal, andermaal. Boter bij de vis. Geen verzendkosten, er wordt namelijk niet aan huis geleverd. What you see, is what you get. Daar is de prijs naar. Ieder jaar slaan koopjesjagers schaterend hun slag. Als het waar is dat de helft van de Limburgers eenzaam is, moeten ze zeker de vlooienmarkt bezoeken en kennismaken met de schutters. Voor sociale binding verdient de vereniging een dikke tien. De markt begint om 12 uur. De keuze is reuze, met de restrictie dat er géén bankstellen worden verkocht. Daarvoor kunt u terecht op de  meubelboulevard aan de Sportparklaan, pal naast het autokerkhof.
Petra en Niek nemen afscheid van de Graaf van Horne.  Met pijn in het hart sluiten zij na dik twintig jaar voorgoed de deur. De prachtige amberbomen tonen reeds hun rouw. Och, kon het toch altijd september blijven, verzucht ik. Het verdwijnen van deze traditionele bruine kroeg betekent een verlies voor het dorp. In hun zaak wordt een heerlijk glas (speciaal-)bier getapt terwijl de kookkunsten van Niek tongstrelend zijn. Dat maakt het tot een fijne plek. Petra is een vriendelijke gastvrouw, maar kan ook pittig als een Madame Jeanette-peper uit de hoek komen. Hun zaak ziet er gezellig en verzorgd uit. Ik houd mijn hart vast hoe de aanblik straks is als ik langs de Rijksweg wandel. In plaats van prachtig bloeiende oleanders, gezellige zitjes onder grote kleurrijke parasols en een aangeveegd terras zie ik dan waarschijnlijk dezelfde desolate stroken onkruid als elders in het dorp. Ik wens Petra en Niek alle goeds. Zij zullen blijven deelnemen aan het sociale leven van Horn, dus we ontmoeten elkaar wel hier en daar. Bijvoorbeeld in de Postkoets of bij Silke en Rick. Al klinkt ook voor hen over enige tijd de bel voor het laatste rondje. Jammer. Horn verandert snel van een dynamisch dorp in een doodse woonplaats. De ziel gaat er helemaal uit, dat doet de deur dicht. En niet alleen bij de Graaf. Dat is eeuwig zonde. Gelukkig heeft Horn nog de Spar, de Postkoets, het Sylvesterconcert, de Almabtrieb, ’t Galerieke, Repaircafé én z’n vlooienmarkt.

Arno Walraven, 4 oktober 2026