Column week 35-2026
Harrie Maessen en Arno Walraven. Twee echte Häörder mannen zullen op toerbeurt iedere week een column schrijven op deze website. Iets over de actualiteit in de wereld, in Horn. Iets over wat ze bezig houdt. Een frisse kijk in de toekomst of een grijze blik naar het verleden. Het kan allemaal voorbij komen. Ik geef ze hier de vrije hand om hun verhaal te doen en wens u veel leesplezier.
 |
| Harrie Maessen |
Ongerwaeges (3)
De heenreis per auto verliep voorspoedig. Tenminste als je alle wegwerkzaamheden in Duitsland even vergeet. Slechts twee lange files (“Achtung Stau!”) en een drietal kleinere. Enkele uurtjes oponthoud mogen de pret niet drukken, want je gaat gewoon even van de Autobahn af voor een lekker kopje koffie bei einer Raststätte. Het zoeken van een plek om de auto te parkeren duurt wél eventjes; ook hier hebben ze Stau ingevoerd. Koffie! Even wachten, eerst toiletteren, dan krijg je een kortingsbonnetje van vijftig cent voor de Serways-koffie van € 4,35. Dat is weer mooi meegenomen! De reis eindigt in de Italiaanse provincie Alto Adige. Deze autonome provincie dankt zijn naam aan de rivier de Adige die hier ontspringt. Wij kennen het gebied beter als Süd-Tirol, een prachtig gebied met steden als Bolzano (Bozen) en Merano (Meran). Alto Adige of Süd-Tirol is tweetalig, (eigenlijk drietaling, zo’n 3% van de bevolking spreekt nog het Ladinisch,) hetgeen het gebied zeer aantrekkelijk maakt voor de Duitse toerist. Ook Limburgers, die een beetje Duits kalle voelen zich hier op hun gemak. Het hotel was zeer comfortabel en mooi gelegen met prachtige uitzichten over de bergen. We hadden halfpension geboekt met als gevolg dat we zowel ’s morgens als ’s avonds met dezelfde mensen zaten te eten. Dat heeft voor- en nadelen. Na één dag weet je al dat je moet zorgen dat je vóór je zwaarlijvige Duitse buur bij het zelfbedieningsbuffet dient te zijn geweest (“dass gibt es doch nicht, was der reinhaut!”). Süd-Tirol is uitermate geschikt om te fietsen. Er is een heel mooi fietspad aangelegd langs de rivier de Adige (Duits: de Etsch). Je fiets zonder last van autoverkeer langs de appelboomgaarden, die hier zeer nadrukkelijk aanwezig zijn. In totaal 18.000 ha (!) boomgaarden zorgen voor ruim 1 miljoen ton appels. Eén miljoen ton, een duizelingwekkend getal. Het gebied ademt dan ook appels! Wandelen langs de rivier is aan te raden. Wil je hoogtemeters maken, dan ga je de bergen in. Je moet dan wel met een bus naar boven. De bus baant zich vlak langs diepe afgronden een weg omhoog, zodat mijn latente hoogtevrees weer opspeelt. De wandeling is prachtig ondanks dat we een hangbrug (wiebelen!) over moeten om de weg te kunnen vervolgen. De busrit terug wordt als nóg minder prettig ervaren. De chauffeur van deze bus kwam waarschijnlijk uit de renstal van Max Verstappen. Zelfs mijn jongere medereizigers deden een dankgebedje bij het verlaten van bus en racecircuit. Bekomen van de schrik genieten we terug in het dal van een glas Lagrein wijn met südtiroler Speck (gedroogde ham). Geneet van ’t laeve!
Harrie, kermiszunjig 30 augustus 2026