Column week 45-2026

Harrie Maessen en Arno Walraven. Twee echte Häörder mannen zullen op toerbeurt iedere week een column schrijven op deze website. Iets over de actualiteit in de wereld, in Horn. Iets over wat ze bezig houdt. Een frisse kijk in de toekomst of een grijze blik naar het verleden. Het kan allemaal voorbij komen. Ik geef ze hier de vrije hand om hun verhaal te doen en wens u veel leesplezier.

Harrie Maessen column.jpg
Harrie Maessen

Hoije Daan,

Dinsdag kreeg ik een telefoontje. ‘Ja, hie mit Daan”. Toen werd het stil, hij kon niet meer uit zijn woorden komen. De emotie was te groot. Ik zei: “bes se thoes?”  Toen hij begreep, dat ik wist dat hij voor de laatste keer naar huis was gekomen, kon hij praten. Hij vertelde, dat het veel te zwaar is geworden. Dat het écht niet meer ging. Dat hij niet meer kon vechten. ”’t Is op, ’t is hieëlemaol op..”  Es Naerder jong kwam hij voor ‘de liefde’ naar Häör, zoals dat zo mooi heet. En dat maakte, dat hij een beetje familie werd. Hij noemde mij de ‘ongewinstj-aangetrouwdje-broor-van-mien-sjoeanvader’. Mijn respons was dan dat ik ook helemaal niet blij met hém was. We konden erom lachen. Daan kwam je overal tegen: op straat, in de enige supermarkt in Häör, in Remunj en natuurlijk bij de Häörder horeca oftewel in de kroeg. Daar vond je hem vaak achter een glas Erdinger. Hij had altijd verhalen en wist wat er in ’t dörp loos was. En als hij niet zeker wist of zijn verhaal klopte dan belde hij met de vraag of ik misschien wist of het waar was wat hij gehoord had. Ik wil hem zeker niet als roddelaar betitelen, maar hij vertelde veel en graag (det doon wae toch allemaol gaer?). Zijn beste prestatie vind ik dat hij gestart is met Haor.nl. Het enige medium waar nog ‘Häörder noets’ op te vinden is. Na het wegvallen van ’t Blaedje is Häör verstoken gebleven van een ‘mededelingenbord voor Horn’. Hij pakte het vanaf het begin goed aan: iedere dag een nieuwsitem, een foto van de dag, interviews met Häörder miense en natuurlijk de columns. Al die items maken dat  Haor.nl goed bezocht en goed gelezen wordt en het zorgt, dat er nog een soort van verbinding in het dorp is, waar ‘we’ ons herkennen. Daan is altijd ziek geweest. Hij heeft de ziekenhuizen van kinds af aan veelvuldig moeten bezoeken. Dat was hem nooit teveel. Hij sprak erover alsof hij een bezoek aan de bakker had gebracht. Maar dinsdag belde hij me: “’t is op, ’t is hieëlemaol op.. “doe duis toch weer get sjrieve zunjig? En kums se zaoterdig nog eine drinke väördet ich gaon? Och, en es se neet kins komme, den zal ich d’r zeker neet van wakker ligke, ha,ha”. Dat was Daan, humor tot op het einde.

Daan, danke, det ich dich höb moge kinne en doot ze de groete dao baove..

 

Harrie, zunjig 8 november 2026