Column week 17-2026
Harrie Maessen en Arno Walraven. Twee echte Häörder mannen zullen op toerbeurt iedere week een column schrijven op deze website. Iets over de actualiteit in de wereld, in Horn. Iets over wat ze bezig houdt. Een frisse kijk in de toekomst of een grijze blik naar het verleden. Het kan allemaal voorbij komen. Ik geef ze hier de vrije hand om hun verhaal te doen en wens u veel leesplezier.
 |
| Harrie Maessen |
Väör Henk
“Wie sjoon, wie sjoon, wie sjoon, dae man kriegtj ein medalie, dae löptj noe langs zien sjoon. Wie sjoon, wie sjoon, wie sjoon, het waas toch gaer gedaon, det haaitj gae gaar neet hove doon…”
Zo gaat een oud Roermonds vastelaovesleedje, geschreven door oud-Hornenaar Jan Huyskens. Die medalie slaat dan op de gift van de vastelaovesprins aan een uitverkorene om zijn bijzondere (of niet zo bijzondere) verdiensten. Dit liedje hadden we ook kunnen zingen, toen ‘onze eigen’ Henk Schreurs afgelopen vrijdag een lintje met medaille kreeg uit handen van burgemeester Schmalschläger in het gemeentehuis te Heytse. ‘Onze Henk’ noem ik hem, omdat hij medeoprichter is van de Heemkundevereniging in 2006, uiteraard lid vanaf het eerste moment en sinds vorig jaar zelfs erelid van diezelfde vereniging. Bij de vereniging is hij ook de drijvende kracht bij het verzamelen en archiveren van bidprentjes. De bidprentjes zijn een belangrijke bron bij het samenstellen van een kwartierstaat, onderdeel van de genealogie. Vraag Henk iets over de stamboom van een van onze dorpsgenoten en hij vertelt je het hele verhaal. Meestal zelfs uit het hoofd. Gewuen oet de kop. Hij heeft zich ook altijd in het Häörs verdiept en hae sjöd d’r zich den ouch van wie door väöl miense in ‘t Häörs dialect gesjreve waerdtj. Ook mij tikt hij geregeld op de vingers, ofschoon ik denk, dat ich best good Häörs kèn sjrieve. Binnenkort viert de heemkundevereniging haar twintig jarig bestaan en al die tijd is Henk een van de motors binnen deze ‘club’ geweest. Van zijn jarenlange rol als secretaris, plukt het bestuur nog steeds de vruchten. Nu nog is hij iedere week in het verenigingslokaal aanwezig èn bezig. Op zijn eigen bescheiden wijze. De laatste regel van bovenstaand liedje had ook zo maar uit de mond van Henk kunnen komen: “’t waas toch gaer gedaon, det haaitj gae gaar neet hove doon.”
Henk, proficiat, geneet van de verdeendje aandacht en felicitaties, en es wae os taege komme, moogs doe d’r eine gaeve!
Harrie,26 april 2026