Column week 52-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Stille Nacht

Er lagen geen herders bij nachte. Pakt de katholieke kerk normaliter groot uit, nu was de nacht echt stil. Iedere geboorte is mooi, maar geboren worden in een stal is wel heel romantisch. Dat vieren we graag, vooral als we zelf warm en behaaglijk zitten, onder een mooi versierde kerstboom bij iets lekkers. Netflix aan, de benen hoog, knetterend haardvuur. Wie doet ons, arme schapen, wat? Een pasteitje, een saucijzenbroodje, wildragoût, lekkere soep, heerlijke wijn, een borreltje. Een smakelijke dunch of samen dinchen. We mogen maar liefst vier gasten ontvangen. Dat lijkt niet veel, maar welbeschouwd is vier mensen aan wie je wat hebt een grote rijkdom. Vier kerst met mensen of vier mensen met kerst. Tel je zegeningen! Waar las ik dat? Kijk niet wat niet kan, maar naar wat wél mogelijk is. Als uit-eten niet mag en moeder niet in de keuken hoeft te staan, zijn er voortreffelijke cateraars die ons culinair verwennen. Bij ons staat moeder het liefst wél zelf in de keuken en ik heb daar geen centje pijn van. Hier geldt: mijn keuken is mijn trots. Nou ja, Agnes’ trots. Ik kan alleen water koken, maar aangezien we een cooker hebben pas ik die vaardigheid nooit toe. Zalig toch! We gaan genieten: kerstbrood, wafels, ijstaart. Och ja, ik loop het er wel weer vanaf. En ondertussen niet te veel denken aan de sores in de wereld. Niet denken aan de velen die aan de oostgrens van Europa met de ziel onder hun arm tussen hoop en vrees leven, omdat sommigen vinden dat in hun land geen plaats is. Alle herbergen vol? Nog geen enkel bed vrij? Voor wie tevreden is met een schamele kribbe is altijd plek. Zou je zeggen. Ik hoop het. Waarom zingen we eigenlijk Nu zijt wellekome? We bezochten de kersthoogmis in de prachtig versierde kerk en beleefden een sfeervolle kerstviering. Er werd flink uitgepakt. We zijn de pandemoe, maar bijten op onze tanden. Maken van de nood een deugd. We genoten van prachtige kerstliederen. Engelenstemmen daalden neer uit Budel, hun liederen vloeiend en klaar. “Ingele zònge de lòch oêt hun lônge”, zegt Ròwwen Hèze. Daarnaast de vertrouwde en geschoolde mannenstemmen. Een stemmig ensemble onder de bezielende muzikale leiding van Sylvia. Freu’ dich, Erd’ und Sternenzelt! Aansluitend even naar het graf van mijn ouders. Zalig Kerstmis wensen. Klinkt onnozel, maar zijn we niet allemaal onnozele kinderen? Ieder jaar hoop ik dat er Wijzen op bezoek komen, maar telkens blijken het slechts koningen te zijn. Feest van samenzijn, maar wel op anderhalve meter. We hebben onze zorgen bij het kerstkind neergelegd. In geloof en vertrouwen. “Der Glaube ist nicht der Anfang, sondern das Ende alles Wissens (Goethe)”, las ik in een aantekening van mijn moeder. Iedereen denkt wel eens: het kan niet dat er een God is die onrecht toelaat. Maar als we ’s ochtends opstaan en de zon is er al, denk ik: het zit toch goed in elkaar. Gewoon de ster blijven volgen! Zalig Kerstmis.

Arno Walraven, Tweede kerstdag 2021