Column week 52-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Engelenhaar

Michel, De boom staat, een Nordmann van Peters. Vroeger fietsten we naar Graebe in de Hei voor een kerstboom. Een grote, want de plafonds in huis waren hoog. Het had nogal wat voeten in aarde voordat hij recht en stevig stond. Mijn moeder tuigde hem op: gekleurde lampjes, kerstballen, vogeltjes, muziekinstrumenten, kapelletjes, linten, dennenappels, een piek. Aan de deur een uitgeklapte rode kerstster en als finishing touch engelenhaar. Engelen hebben hun eeuwigheidswaarde verloren en engelenhaar zie je niet meer. Net als engelengeduld. Kerstkransjes maakten de boom compleet; het was een hele kunst daar vanaf te blijven. Een schamele kribbe stond erbij. Het kindje Jezus, Maria, Jozef, de os en de ezel. Schapen met pootjes van luciferstokjes, koningen. Geen herders; die lagen bij nacht in het veld. Vergeleken met de glamour & glitter, de ledsnoeren, rendieren en kersttruien van tegenwoordig was het een eenvoudig ensemble, maar trots waren we evenzozeer. Een prachtig gezicht; heerlijke geur. Gezelligheid. Kaarsen en pitjes. Flikkersterren (toen nog geen dubieus woord). Worstenbroodjes en wafels; kerstbrood en pasteitjes. Tussen kerst en Nieuwjaar schaatsen op de Kouk. Snel naar huis om op tv naar Billy Smart en Lederstrumpf te kijken. De tijd vliegt. Weer een jaar voorbij. Al snel halen we bij Scouting alweer oliebollen. Onze handbalsters werden  wereldkampioen, de voetbalsters tweede. Vrouwen doen het beter dan mannen. Niet voor niks kregen we een vrouwelijke burgemeester. 30 jaar geleden viel de Muur, 50 jaar geleden liepen mensen op de maan en stond Venus van Mariska Veres en Shocking Blue op 1 in Amerika. Ook Du van Peter Mafay heeft Abraham (of is het Sara?) gezien. Alles Schnee von gestern. 2019 zit erop. Mijn Adjudant werd 70, de harmonie 100 en de handboog 125. Er was vreugde en verdriet; geboortes en overlijdens. Het immense verdriet van een moeder die haar overleden jongen of dochter mist. Geen kind is nadrukkelijker aanwezig dan het kind dat gemist wordt. Ook als je leeft kun je ophouden met bestaan. Dan is het bijna beschamend dat er ook nog zoiets als plezier bestaat. Ontheemden hopen hier nieuw geluk te vinden. Je ziet ze veel fietsen, doelloos en een enkele keer zit er een op een bankje, met de ziel onder de arm. Eenzaamheid. Wat is het dan goed dat onze samenleving zoveel fijne mensen kent. Koffiedrinken bij Sylvia en Ruud en anderen ontmoeten. Een kerstpakket bezorgen of krijgen. Binnenlopen bij de heemkundeclub, ook als je geen lid bent. Samen tafelen of een praatje maken in het parochiehuis. Aandacht van de Zonnebloem, gezellig fit blijven in de sportschool van Ruud. Er is weer plaats in de herberg. Engelen bestaan! Het zangkoor haalt met Kerstmis alles uit de kast. Er is mooi gesierd en er wordt geëxposeerd.  Mensen hebben mensen nodig; niet de pracht en praal die we toch meteen moe zijn, maar warmte en hartelijkheid. Transeamus usque Bethlehem! Mijn kerstliedtip: Try a little love van Oscar Harris & the Twinklestars. Ik wens iedereen een zalige kerst.

Arno Walraven; 22 december 2019