Column week 51-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Helden

Michel, In 1961 werd Jan Bluijssen bisschop van Den Bosch. Hij was met 35 jaar de jongste bisschop ooit. Zijn ouders kwamen uit Asten, net zoals mijn oma, Cato Janssen. Oma woonde beurtelings in Thorn en bij ons. Ze was voor haar huwelijk kindermeisje en huishoudster geweest in huize Bluijssen. Je kunt je dus wel voorstellen dat het groot feest was toen het nieuws van de nieuwe bisschop bekend werd. Bluijssen was een moderne bisschop op wie menigeen zijn hoop vestigde. Helaas dwongen gezondheidsredenen hem vroegtijdig zijn functie neer te leggen. Verleden week mocht ik namens het gemeentebestuur de wijding van onze nieuwe bisschop bijwonen. Los van alle geloofskwesties heb ik erg veel respect voor iemand die een dergelijke klus aanvaardt. In een hopeloos verdeelde kerk is heden ten dage weinig eer te behalen. Een dappere man dus. Onder zijn devies “In Gods naam mensen liefhebben” pleit hij voor een inclusieve samenleving waarin iedereen erbij hoort. Je hoeft geen goeie katholiek te zijn om het hiermee eens te zijn, lijkt me. Geloven in het onmogelijke. Ga er maar aan staan. En toch kan het. Denk ik. Ook Horn kende een bisschop, mgr Demarteau. Hij werkte in Indonesië en als hij bij zijn zus op de Beurik was, gingen we hem bezoeken. Op de dag van de vrijwilliger mocht ik twee vrijwillige brandweerlieden koninklijk decoreren. Een van hen was onze dorpsgenoot Sef Lennards. In een tijd van onrust waarin mensen met gele hesjes de straat onveilig maken is hulpverlener zijn nog lang geen sinecure. Naast je werk kiezen voor dit vaak spannende en inspannende vak vraagt om veel respect. Gelukkig dat we dat van tijd tot tijd met enig ceremonieel kunnen uiten. Ook de verdiensten van Wim Streefland wil ik memoreren. Deze vriendelijke 95-jarige en  zelfstandig wonende plaatsgenoot is maar liefst 70 jaar koorzanger. Onvoorwaardelijke trouw en plichtsbetrachting. Door Kerk en parochie is hij gefêteerd. Terecht! Proficiat! Zolang de samenleving nog mag en kan rekenen op zulke mensen hebben we niet te klagen. En wat te zeggen van Stefan Henderickx? Sinds enkele jaren is hij beperkt mobiel. Maar het is een knokker. Zijn zelfstandigheid is hem alles waard. Zijn handbike biedt hem die in beperkte mate. Dagelijks een rondje door of rondom Horn van zo’n kilometer of acht; in het weekend 20. Kou en regen deren hem niet. Bij elkaar een slordige 4000 kilometer per jaar. Tijdens zijn dagelijkse tocht zet hij zich in voor een schone leefomgeving. “Gewapend” met een prikker en een krat achterop ruimt hij zwerfvuil op dat door menig wandelaar, fietser en automobilist achteloos achtergelaten wordt. Vervolgens brengt hij alles keurig gescheiden naar de milieuparkjes. Hij heeft niet de ambitie om bisschop te worden. Maar zijn missie is groots en wat hij doet is uiterst zinvol. Zo zijn échte helden; géén helden op sokken, geen pantoffelhelden! Ik zeg maar zo: Goed voorbeeld doet volgen. Als opmaat naar een mooie kerst. En die wens ik iedereen alvast.

Arno Walraven, 16 december 2018

P.s; Soms moet je veranderen om jezelf te blijven.

Stefan Henderickx.JPG

Stefan Henderickx.