Column week 49-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Diepgelovig

Sinterklaas, ’t heerlijk avondje is gekomen. Nog steeds vind ik uw verjaardag het mooiste feest van het jaar, ook al vier ik het minder uitbundig. 40 Jaar geleden mocht ik u bij de intocht in Horn voor de eerste keer vervangen. Ik mocht in de cabrio-oldtimer van Piet Pouls, een Reo Wolverine uit 1928 zitten. Onderweg naar Hornerhof waren er géén demonstraties; we werden toegezongen en er werd gejuicht. De pieten zo zwart als roet; niemand die zich daar druk om maakte. Een van hen leek verdacht veel op Piet(je) Heijnen, de lenigste van het stel. Ik las dat hulpsinten zich tegenwoordig vorstelijk laten uitbetalen. Uw job is voor velen een verdienmodel geworden. Men slaat er een slaatje uit. Dat was vroeger anders. Ik was blij met een flesje wijn of een snoepzak die over was. Maar geloof me, het was toen veel gezelliger; ook na afloop. Ik vind dat u er steeds vermoeider uitziet. Ligt dat aan uw leeftijd of heeft het te maken met de toenemende kritiek op het feest en de traditie? Ook ik vind het jammer dat hier en daar al kerstverlichting brandt en dat advertenties voor kerstdiners en brunches de bladen en het internet bepalen. Op deze manier wordt u als grote kindervriend links en rechts ingehaald door Thanksgiving, Black Friday en de kerstman en heeft u als een houten klaas het nakijken. In de grotten van Valkenburg wordt al kerstwaar verhandeld. Dan heeft onze eigen bloemist het beter begrepen. Maar dat is ook een fan van u. In mijn kindertijd was u onvoorwaardelijk welkom. Ons hart klopte vol verwachting. We kregen de kans te genieten van sfeer en spanning. Elke dag even naar de winkel van tante Annie waar de Sint van de woonkamer een soort sinterklaashuis gemaakt had waar vele heerlijkheden stonden uitgestald. Suikergoed, chocoladeletters, chocoladebeestjes, schuimpjes, munten. We waren er niet weg te slaan. Het water liep ons uit de mond; de handen -diep in de zakken- jeukten. We werden bijna gek van verlangen. Wekenlang bivakkeerden mijn tante en nichtje Idy in de keuken. Ik herinner me uit mijn prilste jeugd dat mijn vader naar beneden ging om te kijken of u al “gereden” had en halverwege de trap ontdekte dat u nog in huis was. ’s Ochtends troffen we goed gevulde schoenen aan. Speelgoed, een puzzel, een trui, handschoenen. Teveel om op te noemen. Snoep, apenoten, mandarijnen, koek-de-nang, een kokosnoot,  speculaas, een boterletter. Uiteraard een boêkeman. En dat alles in één of andere hoek. We genoten van een onbezorgde sinterklaastijd waarin wij royaal door u getrakteerd werden. In tegenstelling tot mijn vader die altijd vertelde dat hij slechts een chocolade kwakkert kreeg toen hij klein was. We konden dat nauwelijks geloven en vonden het heel zielig. Sinterklaas, Geloof me, de traditie kan tegen een stootje; de stoomboot heeft menige storm doorstaan. Geloven in Sinterklaas is zo mooi. De Goedheiligman die het mensen naar de zin maakt, krijgt niet zo snel de zwarte piet; Kennedy zou zeggen: “Ich bön eine Sinterklaos!” Voor mij blijft die bestaan; al is het maar om een ander eens te verwennen. Zolang de maan door de bomen schijnt en makkers hun wild geraas staken, blijf ik geloven; al ben ik de enige. Kom gerust nog lang bij ons binnen met je knecht.

Arno Walraven, 2 december 2018

Gehoord: Koopkracht = de kracht om te laten liggen wat je niet nodig hebt.