Column week 48-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Limbo

Michel, Limbo kan een acrobatische dans zijn, een Indonesisch eiland of het zogenaamde voorgeborchte. Limbus betekent rand of zoom en is in de katholieke leer de plek waar de zielen verblijven die na het overlijden niet toegelaten worden tot de hemel, maar tevens “te goed” zijn om naar de hel of het vagevuur gestuurd te worden. Twijfelgevallen dus. Zo worden wij Limburgers ook wel beschouwd. Twijfelaars die niet voor hun mening uitkomen, een dubbele agenda hebben. Schertsend spreekt men van Limbo’s. Voor de Limburger zelf, die trots is op zijn provincie, is het een geuzennaam. Wij weten immers beter. Limburg heeft zijn natuurschoon, zijn mooie oude binnensteden en karakteristieke dorpjes, moder Maas, Vastelaovendj, schutterijen, het dialect met dat zangerige accent, de zuidelijke bourgondische volksaard. Op Limburg zijn we trots. Daar blijft iedereen vanaf! Dit jaar helaas geen schuttersactiviteiten, geen 11e van de 11e, geen hoogwaardigheidsbekleders, weinig perspectief voor 2021. Hooguit een enkele solonaise. Stadsvastelaovesvereniging d’n Uul heeft een mooie spreuk: Vastelaovendj, mèt aafsjtand ’t sjoonste. Spitsvondig. Kreatievelingen bedachten nieuwe woorden als raamknuffelen, smoeldoekje, paniekwinkelen, stoepverjaardag, ellebooggroet. We hadden Sinterklaas graag ontvangen, ‘t vijfde seizoen geopend, Sint-Maartensvuren ontstoken. Martinus gaf aan een bedelaar zijn halve jas en is strikt genomen de eerste mantelzorger. Maak dus geine gek van Sintemerte. Limburg kent de actie “Geef een jas en verwarm een hart” voor dak- en thuislozen. Ik zag een foto waarop onze burgemeester een jas kreeg. Of weggaf, wie zal het zeggen. Door te geven verwarm je andermans hart, maar ook dat van jezelf. En het scheelt een jas. Een jas óver, voor een ander een overjas. We mogen elkaar niet vastpakken, maar zeker niet loslaten. Weinig is normaal. Van de andere kant is het best relaxt. Raadsvergaderingen doe ik  op mijn sloffen, in een ouwe spijkerbroek. De herdenking van de gesneuvelde militairen in het Leudal toont aan dat het anders kan, niet massaal maar ingetogen. Een goed alternatief, zonder topfunctionarissen. In lijn met het ontbreken van Vastelaovesbobo’s op de 11e van de 11e de dag ervoor. Niet kijken naar wat níet meer gaat, maar doen wat wél nog kan. Zei mijn cardioloog ook. Dat advies ga ik opvolgen. Kijk wat meer naar elkaar om en probeer de Limburgse positiviteit en gezelligheid vast te houden. Geen hand geven, maar een glimlach schenken. Er zíjn voor een ander. Een praatje, een telefoontje, bij iemand binnenlopen. Zoals mijn neef Erik Stukstette zegt: Ein tas koffie is sjnel gemaaktj. Even niet op reis. Geen probleem. Hier is het goed, in de streek die ik ken es mien bòkse-tes. Leo Vroman dichtte: “Wie wijs luistert hoeft niet op reis; het paradijs fluistert. Overal!” Zeker in Limburg, voeg ik eraan toe. Kennedy zou zeggen: Ich bön eine Limbo.

Arno Walraven, 22 november 2020

 

Tip voor Sinterklaas:

Op 4 december is mijn boek “Geluk zit in een hanenkam” à € 14,50 te koop door overmaking van € 14,50 op rekeningnummer NL85INGB0002937202 tnv AJM Walraven onder vermelding van naam en adres. Stuur vervolgens een e-mail naar arnowalraven@ziggo.nl

Zie ook het bericht bij 'Nieuws' op deze site.