Column week 48-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Zeurpieten

Michel, Ik hoop niet dat je me een zeurpiet vindt. Zachtjes gaan de paardenvoetjes echter allang niet meer en de zak van Sinterklaas vertoont slijtage. Toch is Sint een flinke vent. Hij trotseert naast het slechte weer, de moeilijke overtocht, spekgladde, met zonnepanelen volgelegde daken óók toenemende kritiek en hoongelach. Zijn personeelsbeleid ligt zwaar onder vuur. Het mooiste feest van het jaar is in een paar jaar tijd door een aantal zeurpieten veranderd in een voortdurende klaagzang. Wat kon ik in mijn kinderjaren toch genieten van een supersinterklaas en van zijn trouwe pieten, zwart als roet. Pikzwart. Niemand die er iets achter zocht of er een dubieuze uitleg aan gaf. Het hóórde zo. Niet stigmatiserend of discriminerend. Slechts een enkele roetveeg herinnert nog aan die mooie, gezellige tijd. Mijn ouders vertelden me ieder jaar dat ze bang waren dat Sinterklaas me zou meenemen naar Spanje. Alleen door luidkeels te zingen heb ik dat kunnen voorkomen. Volgens mij staat zijn knecht zich nog steeds kapot te lachen. Je zou maar Sinterklaas zijn op vandaag. De goedheiligman zit in de verdomhoek, de hoek waar de klappen vallen. Ongetwijfeld gaat de Partij voor de Dieren er iets van vinden als zijn trouwe schimmel weer op een dak gesignaleerd is. En de werktijden van zijn personeel stroken met geen enkele cao. De stoomboot zal wel heel veel stikstof uitstoten; jute zakken kriebelen en zitten vol fijnstof. Waarom kunnen we niet gewoon genieten van een oerhollands kinderfeest, van de traditie, van elkaar? Ik snap niet dat hij überhaupt dit land van zeurpieten nog bezoekt. Wie steekt jaar na jaar de zee over met een boot vol pakjes om vervolgens te worden uitgescholden voor rotte vis? Sinterklaas staakt niet; ook al ziet hij dat boeren en onderwijzers daar succes mee boeken. Hij komt, hij komt. Makkers, staakt toch uw wild geraas. Wat mij betreft is en blijft hij welkom. In mijn herinnering is hij de gangmaker van een ouderwets gezellig kinderfeest. O, kom er eens kijken. Taai taai, speculaas (al dan niet gevuld), schuimpjes, mandarijnen, boêkeman, chocolade- of boterletter, kokosnoot, mandarijnen, apenoten, beestjes. Alles gekregen van die goeie Sint. Wie zoet is, krijgt letters. Een boek dus, van Stefan Brijs; zoveel weet ik al, ik ben immers een lettervreter. Dank je, Sinterklaasje! Ik hoop het niet mee te maken dat hij aankomt op een klimaatvriendelijke, co2-vrije fiets; dat zijn pieten blank zijn en boze witte pieten genoemd worden die biologische groentepepernoten strooien en genderneutraal speelgoed uitdelen. Dan heb je pas echt de boot gemist. Ik ben jarenlang ingesprongen als Sinterklaas het heel erg druk had. Een hele eer. Lang geleden. Binnenkort haal ik nog één keer alles uit de kast, de tabberd, de mijter, de hele santekraam. Ik zeg niet wáár, maar ik garandeer je dat de pieten échte Zwarte Pieten zullen zijn. Pruimenvlaai is toch ook lekker zolang het zwarte pruimen zijn. Laat het heerlijk avondje maar komen, ’t avondje van Sinterklaas!

Arno Walraven, 24 november 2019