Column week 48-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Je had in jouw vorige column helemaal gelijk, het is natuurlijk een enorme eer om adjudant van de prins te mogen zijn. Een familietraditie, de tweede (Michel) Graef die adjudant mag zijn. Die vroeg trouwens meteen waar mijn fluitje was. Die is echter in vertrouwde handen bij clubadjudant Ralph Nuy. Onmisbaar, zal iedere prins en adjudant van de afgelopen jaren beamen.

Ook Joeri (en niet Youri, kuch) is niet helemaal uniek. Hij mag de tweede prins van Graef zijn. Wel de eerste Joeri als ik me niet vergis.  Ook de eerste die zijn broer als adjudant kiest. En bovendien inderdaad; Koning, prins en graaf, dat is er maar weinigen gegeven.

Als ik je vertel dat het eerste berichtje al voor de verkiezingen kwam kun je meteen bedenken hoe lang ik stil moest zijn. “Volgens mij menen ze het serieus, dan weet je alvast dat je adjudant moet zijn”. Niet altijd makkelijk, omdat ik ook al eerder wat subtiele hints in de column achterliet. Na de opmerking dat je maar zo vaak nee kunt zeggen tegen broers doken fanatieke volgers als Paul Barten er meteen bovenop.

Op het moment van lezen weten we ook wie Bacchus is. Als lid van het committee werd het ook niet makkelijker. “We hebben toch al foto’s gemaakt....uhhh...laat maar”. Misschien ook wel uniek, de helft van de voorgangers voor het seizoen mogen weten. Ook voor de Bacchus geldt: Neet twiefele, doon! Al kan ik hier gerust ook zijn eigen spreuk al verklappen: Wae doon d’r nog ‘nne!

Groet Michel