Column week 47-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Een aangename verrassing vorige week toen je jouw creativiteit de loop liet gaan. Hoewel amateuristisch rijmen bij de tijd van het jaar hoort zal ik zelf geen poging wagen. Bij mij is de Sint jaarlijks aan het denken wat die nu weer moet schenken. Bovendien lees ik zelf maar sporadisch een gedicht, en dat meestal ook nog in de vrije vorm. Georganiseerde chaos waar je een beetje van moet houden, zoals jazz of Jochem Myjer. Die laatste vind ik dan weer verschrikkelijk maar dat terzijde.

Voor chaos hoeven we allang niet meer naar kunst te grijpen, het journaal  volstaat. In Rotterdam trok het verzameld ongenoegen de Coolsingel op. De kolkende menigte schuwde niets of niemand ook de politie moest het ontgelden. De volksmenners wreven in hun handjes en riepen de demonstranten uit tot voorgangers in de strijd. Dat grote delen van die meute volgens diezelfde volksmenners amper het predicaat Nederlander mogen dragen kon nu even niet deren. Nu hoorden ze erbij, nu was het wij. Enigszins verfrissend in een crisis waar al twee jaar de ikvorm regeert.

Onrust kun je alleen zaaien op een goede voedingsbodem. En deze bodem is niet alleen klaargemaakt maar bemest, bewaterd en aangeharkt. Waar ons land jarenlang allerlei lijstjes aanvoerde bungelen we nu stijf onderaan. De kloof tussen arm en rijk groeit alleen maar, we hebben een recordaantal daklozen en wie denkt dat zorg en onderwijs nu pas onder druk staan heeft onder een steen gelegen. Als het op het klimaat aankomt praten we mee maar zijn we uitvoerend bijna het slechtste jongetje van de klas. Ondertussen heerst bij de meerderheid het omgekeerde idee; “Waarom moeten wij altijd vooroplopen”? 

Het volgende nieuws valt misschien zwaar maar wij zijn al lang niet meer dat “gave land” maar een op drift geraakt volkje dat sinds het laatste stadhouderloze tijdperk niet zo besluiteloos bestuurd werd. Toch hebben we de stuitende arrogantie om de Italianen op hun spaarboekje te wijzen als ze hulp nodig hebben. Het is van een ongekend chauvinisme waar in crisistijd de ene na de andere barst in verschijnt. Een mindere optimist dan ik zou er moedeloos van worden.

Groet Michel