Column week 46-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Vrijheid

Michel, Wanneer ik begin jaren ‘60 bij de buren kwam, zag ik daar de medailles en oorkondes van De Gaulle en Eisenhower. Die getuigden van de dapperheid van onze buurman Nic Rijckx die met gevaar voor eigen leven verzetsdaden verrichtte, zoals het vervoeren en helpen onderduiken van Engelse piloten en Franse krijgsgevangenen, die “konijnen” werden genoemd. “Vandaag gein kniên”. Sindsdien besef ik dat een goede buur beter is dan een verre vriend. Wat was ik trots op zo’n buurman. Een trots die alleen maar toenam toen ik jaren later hoorde wat die heldendaden inhielden en onder welke omstandigheden ze verricht werden. Nic werd zelfs door de Duitsers gearresteerd, maar wist te ontkomen. Het gedenkteken aan de Wal  onder “de Twaalf apostelen” herinnert aan de oorlogsperiode en eert de meer dan 30 Hornse gevallenen. Aan de Kerkstraatzijde van het kerkhof ligt het door de heemkundevereniging geadopteerde oorlogsgraf van Ferdi Oyen. Dit maakt het kerkhof tot een oorlogsbegraafplaats. Het dagboek van Thei Vermeulen –mij door zijn familie ter hand gesteld- vermeldt vele persoonlijke herinneringen uit die ellendige tijd, onder meer over de kerkrazzia op zondag 8 oktober 1944 toen 133 mensen gedeporteerd werden van wie er 7 niet terugkeerden. Mijn vader, toen 30 jaar, heeft vaak verteld dat hij en zijn broers zich thuis boven de paardenstal en in de vuring verstopt hielden. Met klamme handen. Op 16 november 1944 werd Horn bevrijd. Momenteel ligt in heel Limburg de focus op 75 jaar bevrijding. Terecht. Zelfs in kleine dorpen als Nunhem bruist het van de bevrijdingsactiviteiten. Velen met mij hebben op locatie het prachtige openluchtspel “Vossen van de Spik” gezien en de angst, boosheid en verwarring van toen kunnen proeven; hebben kunnen ervaren dat er dappere mensen waren die onbaatzuchtig, met gevaar voor eigen leven, hulp boden. Gewone mensen, zoals moeder Vossen en haar familie die zelf moeite hadden het hoofd boven water te houden. Hun angst, verdriet, twijfel en ontreddering namen ze mee in het graf. Het toneelspel heeft er ons evenwel een inkijk in gegeven. Ik was verleden week in het tijdelijke museum in de Elshof (Walk 23) in Heythuysen, waar een zeer complete expositie is ingericht over oorlog en bevrijding. Ik was erg onder de indruk. Je kunt er (op zaterdag en zondag) nog tot 15 december terecht. Kijk eens op www.bevrijders1944.nl Voor kinderen is er een speciale speurtocht. Op 14 november vindt de jaarlijkse herdenking plaats bij het Monument van Verdraagzaamheid, waar we “vriend en vijand” (687 gesneuvelde militairen en elf nationaliteiten) herdenken. Mooi dat dat gebeurt, dat er mensen zijn die zich hiervoor inzetten, zodat wij, hopelijk nog lang, kunnen zeggen: “Ik ben van ná de oorlog en dat hoop ik zo te houden!” Al moet me van het hart dat er nog té veel mensen wereldwijd op zoek zijn naar een verre vriend in de hoop er een goede buur aan over te houden. Over verdraagzaamheid gesproken.

Arno Walraven, 10 november 2019