Column week 44-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Lindeboom

Michel, Je vertelde dat het te merken is dat de verkiezingen eraan komen. Inderdaad; zoals tegenwoordig alles eerder begint (kerstversiering, Sinterklaas, Vastelaovendj) hebben ook politici al vroeg last van verkiezingskoorts. Terwijl we toch iedere dag wel ergens op kunnen stemmen: de beste Limburgse vlaai, het spannendste boek, de lekkerste oliebol, het smakelijkste herfstbier. Op de beste leraar of op de beste ambtenaar. In mijn bestuurlijke carrière heb ik veel met ambtenaren vandoen gehad. Ik ken de flauwigheden en gemeenplaatsen die de ronde doen over ambtenaren. Dat ze geen kwaad doen, ze doen immers niks. Dat het enige tempo afkomstig is van hun papieren zakdoekjes. Tja, lach maar. Ik weet beter. Er waren erbij die ik achter het behang had willen stoppen, maar je doet vele tekort door ze alle over een kam te scheren. Wij  hebben voor de beste Nederlandse ambtenaar gestemd op Nicole Gerards. Nicole is een topper. Deskundig, accuraat, welbespraakt en altijd bereid om een oplossing te zoeken, ook na werktijd. Dienstbaar, bescheiden, vriendelijk. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er betere zijn, maar we leggen ons mokkend neer bij de uitslag. Zoals wel vaker helaas. Ik stemde ook op de prachtige, 150 jaar oude lindeboom in de tuin van de voormalige pastorie in Maasniel. En tot mijn grote vreugde werd die boom verkozen tot de mooiste van het land. Ondertussen drinken we er overwinningsthee van. Hopelijk koestert de gemeente Roermond zulke groene pareltjes. Telkens als ik naar het ziekenhuis fiets, kom ik voorbij aan de –enigszins verscholen- Mantelzorgboom, eveneens een linde. Het bordje vermeldt dat een lindeboom wordt getypeerd als een lieve, wijze en moederlijke boom, die mensen advies, rust en troost geeft. Een echte mantelzorger dus. Bovendien is het een smakelijke boom. Dat weten ze in Neer wel. Roermond zal er zeker voor zorgen dat deze boom er op 10 november, de dag van de mantelzorger, piekfijn bijstaat. Mantelzorgers zijn van onschatbare waarde. Daar mag je gerust een boom voor opzetten. En zeker een lindeboom. Als het onweerde zei mijn moeder: “Eichen soll man weichen, Buchen soll man suchen, aber Linden soll man finden”. Ik heb groot respect voor mensen die er belangeloos voor anderen zijn. En nog meer voor diegenen die daar niet mee te koop lopen. Ook in Horn staat een prachtige lindeboom. De boom van hier. Ik weet niet hoe oud hij is, maar hij is monumentaal en heeft al veel geld gekost. Geheel terecht, want zulke mooie bomen verdienen het om gekoesterd te worden. Om zorg aan te besteden. Hij staat op de kruising Haelerweg-Molenweg bij het Sint-Jozefkapelletje. Louis Hendrikx, zoon van Poêze-Tjeu en Poêze-Mina, maakte er een prachtige tekst over die door de Hofzengers op de plaat werd gezet. “Dae linjeboum kan wete wie Häor hiël vreuger waas”. Misschien een idee om ook deze boom het predicaat Mantelzorgboom te geven? Uit respect voor al onze dorpsgenoten die er voor anderen zijn als het nodig is. Mijn stem heeft hij.

Arno Walraven, 31 oktober 2021