Column week 41-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Nu we voor ons kijkaanbod ons steeds vaker van tv naar internet verplaatsen betekent dat -paradoxaal genoeg- dat sommige oude series onder de aandacht komen als ze opnieuw breed beschikbaar komen. Deze week was het de beurt aan Seinfeld, de serie over vier vrienden in New York (toen begon dit idee al sleets te worden) maar meer bekend als de show over niks. Met drie kinderen en een alleenstaande moeder stond bij ons vroeger de tv altijd aan en altijd leek er wel een herhaling van Seinfeld op te zijn. Het is daarmee een beetje het achtergrondgeluid van mijn jeugd, misschien ook wel het thema van de jaren 90 toen het heel even leek of de geschiedenis af was om met Fukuyama te spreken. Een soort fin de siecle maar dan anders. Heel anders bleek later.

Voor veel van de subtielere humor miste ik destijds de volwassenheid. Maar ook de recente lockdowns die lijken te passen bij het gevoel van de serie zijn een reden nog eens te kijken. De gelatenheid en het permanente gevoel van verveling weet op een bepaalde manier de tijdsgeest nog steeds te vangen. Misschien lopen we ook wel gewoon twintig jaar achter op de stad die ik ooit (mede dankzij of moet ik zeggen ondanks deze serie) nog eens wil bezoeken. 

Tegenwoordig heeft verveling een heel andere dimensie gekregen. Het verzet tegen vaccinaties wordt geleid door parttimers en werklozen, moederhart heet dat dan. Wie niks te verliezen heeft zet het makkelijker allemaal op het spel. De terechte winnaars van de Nobelprijs voor de vrede hebben dagelijks alles te verliezen. Waarheidsvinding, die soort die jaren vergt met dagelijkse tegenwerking van het regime. Niet de soort die een paar uurtjes vrijblijvend googelen vergt. Het comité heeft het feilloos aangevoeld, de Filipijnse Maria Ressa en de Russische Dmitri Moeratov kennen de kosten van echte waarheidsvinding. Alleen al de discrepantie met de schreeuwers kon niet meer tekenend zijn voor deze tijd. Ik zou wensen dat ze - ook al is het maar een dag- de aandacht krijgen die ze verdienen.

Groet Michel

New York.JPG

Klik op de foto!