Column week 40-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Druiligere dagen. Al eerder schreef ik over de komende tijd als eigenlijk de saaiste tijd van het jaar. Niet op politiek vlak natuurlijk. Of je het nu over Den Haag, Maastricht of Leudal hebt, de begroting komt eraan en dat betekent dat het tijd is voor vergezichten. Waaraan willen we de komende jaren aan werken? Als generalist vind ik dit vaak de leukste discussies. Niet de haast onvermijdelijke details (denk gevels, soorten tegels, inheems of uitheemse beplanting) maar het grote plaatje, het botsen van visies. Een van jouw collega’s citeert daarbij vaak Heraclitus; uit het botsen van meningen ontspringt de waarheid.

Gelukkig wordt de monotone herfsttijd ook nog wel zo nu en dan doorbroken. Zo verbaas ik me jaarlijks over wat men de schutterij meegeeft als ze aan de deur komen voor hun jaarlijkse vlooienmarkt. Dit wordt alleen overtroffen door de verbazing over wat mensen kopen op diezelfde vlooienmarkt. Al vroeg is het dringen aan de poort, om vervolgens elkaar net niet te overlopen als het openingssein klinkt. Alleen al dat spektakel is de moeite waard zou ik willen zeggen. Dan doe ik echter de rest van de markt en met name de veilingmeester te kort. Mijn ding zal het nooit worden, de markt afstruinen op zoek naar een koopje. Aan de andere kant van de kraam ga ik dit jaar echter mijn debuut maken, het aantal keren dat je nee kan zeggen tegen je broer is immers eindig.

Zo komen we de tijd wel door. Voor enkelen zijn dit echter de spannendste tijden van het jaar. Geheimen houden, stiekem foto’s maken, over een spreuk nadenken en een liedje opnemen. Carnavaleske hoogwaardigheidsbekleders kunnen zich geen verspreking veroorloven. Wie weet, heel misschien leest iemand deze column met een glimlach op zijn gezicht. Nog heel even volhouden. Het is de moeite meer dan waard!

Groet Michel