Column week 38-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Tussen hemel en aarde; over geloof, ongeloof en bijgeloof

Michel, Vrijdag was het de 13e. Ooit reed ik op die dag een auto total loss. Zoiets versterkt het bijgeloof natuurlijk; én mijn voorzichtigheid. Psychologen spreken over paraskevidekatriafobie: de angst voor vrijdag de dertiende. Geloof het of niet, er is meer tussen hemel en aarde. Vroeger deden mensen een beroep op gebedsgenezers zoals het Hutmenke en Nelke Schroën. Tinus Beulen had de Eiermijn tegenover ons. Hij was gespecialiseerd in het wegbidden van wratjes en in het “behandelen” van brandwonden. Toen mijn moeder een ketel kokend water over zich heen kreeg, bad Tinus de pijn weg. En –alhoewel ze er zelf niet in geloofde- het werkte. Ze hield er niet eens een litteken aan over. Kun je nagaan. Een tweejarig kindje liep door de as van een houtvuur en na Beule-Tinus bezocht te hebben ging ze zingend naar huis. Meteen na zijn overlijden kwam zijn zoon onder de wratten te zitten. Afgebeden wratten moeten kennelijk ergens blijven. Zelfs onze toenmalige huisarts, dokter Windhorst uit Neer, verwees met grote regelmaat naar specialist Beule-Tinus. Of naar locoburgemeester Thei Vermeulen die gespecialiseerd was in het wegbidden van pijn aan een verstuikte enkel of gescheurde spier. Van zijn vader leerde hij een gebedje en bijbehorend gebaar. Zijn klantenkring (hij genas pro deo) bestond uit –je raadt het- geblesseerde voetballers die hij oplapte als een soort Salo Muller. Zaterdags een consult en op zondag topfit op het veld. Het was schering en inslag. Hij zat overigens niet te wachten op veel afspraken. “Stel je voor dat het storm loopt; dan bid ik me kapot”. Liever praatte hij over de politiek en het boerenleven. Het geheim van het waarom hebben veel gebedsgenezers meegenomen in hun graf. Dit betekent niet dat de klad in de branche is gekomen. Ook het nageslacht beschikt vaak over bovennatuurlijke gaven. Vermeulens paranormaal talent is overgegaan op zijn zonen Sjra (Vastelaovesprins van de Sjaopsköp in 1966 en roemrucht keeper van het 1e van KSV) en Mart. Onlangs ontmoette ik Sjra. Hij gaf me  feilloos aan –na het schudden van een hand- waar ik iets mankeerde. Velen vinden het kwakzalverij en hebben het over medicijnmannen die zich bedienen van lapmiddelen. Twijfel en onzekerheid horen nu eenmaal bij het karakter van geloven. Sommigen geloven slechts in de kracht van witte jassen. Anderen tegen beter weten in. Ik zal me –figuurlijk- blijven vasthouden aan dokter Sarah Coene, maar het is goed alternatieven achter de hand te hebben. Er is wel degelijk meer tussen hemel en aarde. Verder beperk ik me tot geloof in eigen kunnen en ben me er terdege van bewust dat dát ook zijn grenzen heeft.

Ik zag op vrijdag de dertiende een huwelijkspaar in het gemeentehuis. Ik heb geopperd een zwarte kat los te laten ipv een witte duif, want ongeluk plus ongeluk betekent geluk. Dat is een wiskundig feit. Dan is het (zwarte) kat in ’t bakkie! Geloof het of niet! Maar knijp ze niet in het donker. Dat brengt weer ongeluk.

Arno Walraven, 15 september 2019