Column week 37-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Het weekend van 11 september kennen we nu 20 jaar op rij vooral van de Amerikaanse aanduiding. Om maar met het cliché te beginnen, ik weet nog precies waar ik was toen het drama zich op tv voltrok. Het moment waarop de hele wereld zag hoe het tweede vliegtuig zich in het staal boorde was ontegenzeggelijk het moment van mijn generatie. Het veranderde voor ons pubers de wereld, althans hoe we er naar keken. De 21ste eeuw is zojuist echt begonnen tipten de experts.

En of het begon. Twintig jaar laten kunnen we een trieste balans opmaken. Met vluchters die zich wanhopig aan vliegtuigen vast klampten eindigde het Amerikaanse avontuur in Afghanistan zoals het Russische en het Britse daarvoor, met een trieste aftocht en de staart tussen de benen. De leercurve lijkt wat dat betreft tamelijk vlak in de internationale politiek. Wat begon als een strafexpeditie werd al snel een brede missie die stabiliteit moest brengen. Het idee dat democratie iets is dat je ergens kan gaan brengen lijkt nu - zo'n twintig jaar later- toch wel zijn beste tijd gehad te hebben. Voor de zekerheid probeerden we het in Irak nog eens. Een dure les.

Een les waar een groot deel van ons zich weinig van lijkt aan te trekken. Democratie is namelijk verre van vanzelfsprekend en we zouden soms wat meer mogen waarderen wat we hebben. Het heeft altijd wat potsierlijks wanneer mensen na omgevingsdialoog, zienswijze, beroep en bezwaar stellen dat ze niet gehoord zijn. Communicatie is niet hetzelfde als gelijk krijgen net als democratie niet het recht van de brutaalste is. En wie beweert dat we in een dictatuur leven en dat meent te moeten uitbeelden door een Davidsster te dragen hoort in een gesticht thuis. Dat is uiteindelijk namelijk precies dezelfde onverstoorbare waanzin die tot vliegtuigen in torens leidt.

Groet Michel