Column week 36-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Sigaar uit eigen doos

Michel, Ik weet niet hoelang sigaren goed blijven als ze droog bewaard zijn. Feit is dat ik nog kisten- en dozenvol heb. Van m’n vader. Dik 50 jaar oud. Misschien is er er iemand die ik er een plezier mee kan doen. Die moet zich dan maar melden. Mijn vader rookte de sigaren en wij spaarden de bandjes. Hofnar, Panter, Agio, Willem II, Schimmelpenninck, Karel 1, Velasques, Ritmeester, Martinez en Oud Kampen. Bolknaks en cigarillo’s; senorita’s, corona’s en wilde cigaro’s (wilde havana mag niet meer gezegd worden); gematteerd en ongematteerd. De sigarendoos werd op school gebruikt als etui. Daarvoor waren de kistjes van Derk de Vries of Elisabeth Bas uitermate geschikt. Bij Frans van Christ werden de sigaren en sigaretten gekocht. Voor oom Harrie Chesterfield, Camel en Lucky Strike, voor mijn vader Lexington, Roxy en Old Mac. Frans noemde die Aoj Mik. Hij was de schoenmaker op de Eindstraat, naast bakker Walraven, en verkocht tevens rookwaren. In mijn herinnering rook het er altijd heerlijk. Een geursensatie, een combinatie van leer en tabak. Als ik in Amsterdam ben, loop ik speciaal voor de tabaksgeur wel eens binnen bij Hajenius die beschouwd wordt als de grand seigneur onder de Nederlandse sigarenwinkels. De zaak is gevestigd in een prachtig Art Déco-pand aan het Rokin. Sigarenliefhebbers vinden er alles wat genieten grandioos maakt en voor wie niet rookt, is een bezoek evenzozeer een onvergetelijke gebeurtenis. Wie dichter bij huis wil blijven, verwijs ik naar Jansen-Quicken in Roermond. Ook daar komt de geur van tabak je bij binnenkomst tegemoet. Heel wat anders dan de Runnersigaretten die we per stuk kochten in een kiosk toen we op de HBS zaten. Bij Oolderhof kan de echte tabakoloog in een speciale rookkamer genieten van een heerlijke sigaar -die hij tevens kan bewaren in een rookkast met instelbare temperatuur en luchtvochtigheid- terwijl hij leest in het “Handboek voor de ware sigarenliefhebber” of “De kunst van het sigarenroken”. Zeker, ik ken de gevaren van roken en wil ook niemand aanzetten om ermee te beginnen. Daarvoor ben ik zelf te lang rookvrij. In mijn jeugd werd nog volop reclame gemaakt voor rookwaren. De krant stond er vol mee, er waren lichtbakken, gevelreclame en ook op tv werden ze aangeprezen: Peter Stuyvesant, “der Duft der grossen weiten Welt”. En als het even tegenzat, “Greife man lieber zu HB”. Tegenwoordig is de reclame in de ban gedaan. Ze heeft plaatsgemaakt voor anti-reclame waarbij de meest vreselijke teksten en afbeeldingen op de verpakking worden getoond. Mijn schoonvader Sjaek Houba vond dat maar niks en stopte de sigaartjes in een oud doosje dat hij bewaard had. Een sigaar uit eigen doos dus. Sint-Ursula gaat er prat op dat de school rookvrij is, maar vergeet daarbij dat omwonenden de sigaar zijn vanwege luidruchtige groepen jeugdige rokers die hun hangsporen nalaten. De enige sigaar die ik nog aanraak is het prachtige Kuifje-stripalbum “De sigaren van de farao”. Da’s genieten. En zeker zo gezond.

Arno Walraven, 1 september 2019

(Liefhebbers voor de sigaren: 0475582213)

Column wk 36.JPG