Column week 35-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Nu ik een column aan het tikken ben met de geluiden van de kermis op de achtergrond doet dat denken aan toen we begonnen aan deze inmiddels lange lijst van schrijfsels. De eerste columns gingen over de kermis, het lijkt inmiddels een eeuwigheid geleden. Achterom is kermis was de eerste titel als ik me niet vergis. Een stukje nostalgie, niet alleen een verwijzing naar de kermis maar ook een verwijzing naar de gastvrijheid. Uit de tijd dat je de achterdeur gewoon open kon laten. De tijd van een touwtje uit de brievenbus zou Jan Terlouw het later noemen.

Tijden veranderen en niet alleen wat de kermis betreft. Achterom is de kermis meestal ingeruild voor een dichte deur. Open laten kan niet meer, althans dat vertellen we elkaar graag. Gedreven door onbehagen en niet gehinderd door cijfers haken politici graag in. Handelaren in angst, met wekelijks een verse bedreiging in de aanbieding. Het debat is inmiddels volledig verziekt. En natuurlijk mag je de problemen met migratie niet bagatelliseren -die standaard disclaimer is inmiddels ook gemeengoed- maar we zijn compleet doorgeschoten.

Want van die gastvrijheid is weinig over. Laat staan vreemden, bondgenoten vroegen om onze hulp. Afghanen die alles op het spel gezet hebben om onze mensen te helpen omdat ze durfden te dromen van een beter Afghanistan. Mensen die hun uiteindelijk zo wanhopig waren dat ze hun kinderen aan complete vreemdelingen meegaven. Wij waren immers nog aan het debatteren over de “aanzuigende werking”. Het resultaat van twee decennia lang met dergelijke termen over mensen praten werd enkele dagen later in Harskamp pijnlijk duidelijk. Hoe walgelijk het ook was - termen als Auschwitz werden zonder schaamte gebruikt- de weigering van onze premier om het krachtig te veroordelen was nog het meest bizarre. De pijnlijke bevestiging dat we zijn verworden tot een xenofoob clubje navelstaarders. Nee, achterom is het al lang geen kermis meer maar dat zijn we misschien ook wel zelf schuld.

Groet Michel