Column week 35-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Het is de week van 20 augustus. Nu zal dat bij weinig mensen een lichtje doen branden, daar hebben de Oranjes wel voor gezorgd. We moeten terug naar 20 augustus 1672, degenen die vroeger op school hebben opgelet roepen nu meteen rampjaar. Of -zoals we het in de toekomst zullen noemen- het eerste rampjaar. De twintigste is de dag dat de gebroeders de Witt op gruwelijke wijze publiekelijk gelyncht werden in Den Haag. Als we een vergelijkende blik op ons zelf werpen is het zonde dat we nauwelijks bij deze gebeurtenis stil staan.

Een opgehitste menigte is namelijk niet uitsluitend iets uit het verleden. In een rampjaar moeten politici wel eens drastische maatregelen nemen. Je naam achterlaten in een kroeg en soms een mondkapje opzetten steekt natuurlijk schril af bij grote delen van het land onder water zetten om Franse legers buiten de deur te houden. De onvrede is er niet minder om. Voeg daar enkele ophitsers aan toe, in het geval van de moord Willem III en Johan Kievit, een paar eeuwen later moeten we het met gesjeesde dansleraren doen. Een pamflet of Facebookbericht vol leugens is vervolgens genoeg om de boel te laten ontvlammen. Sommige zaken veranderen overigens nooit, ook de pamfletten uit de 17de eeuw stonden bol van de spelfouten. Ik verzin het niet.

Nu houdt daar de vergelijking voorlopig op. Mark Rutte is lang geen Johan de Witt en hoewel de sfeer grimmiger wordt blijft geweld tegen politici voorlopig uit. Het wordt er echter niet gezelliger op, vraag Pieter Omtzigt maar eens. Nota bene het kamerlid dat nooit de kant van de macht kiest maken ze een doelwit. Waarom? Onzekerheid en angst zorgen voor een voedingsbodem waarop gevaarlijke figuren gedijen. Figuren die leven van onrust en zelf nog nooit iets gedenkwaardigs gepresteerd hebben. En denk maar niet dat ze het beste met je voor hebben. Met het internet is opruiende ellende nog nooit zo makkelijk te vermarkten geweest. Als ik inmiddels niet misselijk zou worden van de zin zou ik zeggen wordt nu echt eens wakker.

Groet Michel