Column week 34-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Daar bij die molen

Tennisser Djokovic schijnt een hele grote te zijn. Helaas met een instelling van niks. Als het tegenzit slaat hij gefrustreerd rackets kapot en smijt ze de tribune in. Voelde zich te groot voor de troostfinale in Tokio. Lang geleden zag je dat soort over het paard getilde fatten ook wel op ons Molentoernooi. Sindsdien kijk ik niet meer naar een potje tennis. Dat was ondenkbaar in de tijd van Bas Ansems, een fijne talentvolle eenvoudige jongen die veel te vroeg overleden is. Sinds 1972 rust hij naast de kerk. Het Molentoernooi is er nog steeds. Vandaag zijn de finales. Het is het laatste overblijfsel van de Molenfeesten uit 1975. De aanleiding voor de feesten was de restauratie van beide molens die kort daarvoor in bezit van de gemeente Horn waren gekomen. Het werd een groot tiendaags dorpsfeest. Het hele dorp liep uit toen na een spannende strijd Carla Triepels uit zes knappe kandidates afkomstig van de zes putten (’t Ven was er nog niet) tot molenkoningin werd gekroond. Er waren maar liefst twee eucharistievieringen, een dorpsquiz, sportwedstrijden, een historische zwerftocht met knapperend kampvuur en een kienavond. Schutters losten kamerschoten. Films van Herman Smeets uit 1961 en 1964 werden vertoond en er werd gedanst op muziek van TP-band en de Egerländer Freunde uit Leeuwen, lang voordat er Oktoberfeesten waren. Jan en Geert Huijskens zongen “Luuj, waat ein fiëst” en dát was het. De passe-partout van het evenement heb ik nog. Die was overal geldig, met uitzondering van de toen nog zo genoemde bejaardenavond. Daar had ik destijds uiteraard geen belangstelling voor. Nog steeds niet, al heb ik er ondertussen wel de leeftijd voor. Het bruiste in en om de feestaccommodatie bij het Geminigebouw. De festiviteiten werden afgesloten met een gezamenlijk concert van beide harmonieën in de feesttent. Toen was akoestiek nog geen punt. De “aoj” speelde ondermeer “De kalief van Bagdad” en de Beatrix “Wo die Wolga fliesst”. Een mooi feestprogramma, maar op vandaag zou het wellicht geen grote mensenmenigte op de been brengen. Destijds wel. Nadien zijn sporadisch nog Molenfeesten georganiseerd, met telkens afnemend succes. Het ging uit als een kaars bij het afscheid van Horn als zelfstandige gemeente. Dichter bij vandaag werden afgelopen zondag bij St.-Rochus kroedwèsse gezegend. Een mooie traditie op een prachtige plek. Ik kan me de bouw van het kapelletje herinneren. Buurtbewoners Bèr Graef, Jan Graef, Piet Hocks, Pieter Derikx en Rinus Graef tekenden voor de realisatie.Vijfentwintig jaar geleden, op 17 augustus 1996, werd het onder grote belangstelling door pastoor Mekel ingezegend. Namens de gemeente ondertekende ik het protocol dat in een loden koker is ingemetseld. De kopie ervan heb ik nog. Vader en zoon Creemers “verkochten” na scherpe onderhandelingen de benodigde meters grond voor een symbolisch bedrag dat meteen “verbrast” werd op de collecteschaal. We mogen niet in het verleden blijven hangen, maar het is absoluut de moeite waard om zulke tradities in ere te houden. Er verdwijnt al zoveel. Kindervakantiewerk goddank niet. Dat is al zo’n 60 jaar vaste prik. Aankomende week geniet ik er weer van in onze tuin. Genieten van het plezier van anderen. Heerlijk.

Arno Walraven, 22 augustus 2021

Column 415A.JPG

 

Column 415B.JPG