Column week 34-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Kroêdwès

Michel, In 2010 werd in de parochie een vergeten traditie in ere hersteld; het oude gebruik van het zegenen en uitdelen van de kroêdwès werd van stal gehaald. Kerk en heemkundevereniging beweren beide initiatiefnemer te zijn. Tja, succes kent vele vaders. Koren, koninginnekruid, wilgenroos, duizendblad, boerenwormkruid, kamille, weit, walnotenblad. De meeste ken ik, maar je moet een goeie bioloog zijn om de kruiden en veldgewassen die nodig zijn voor het samenstellen van de wès bij elkaar te krijgen. En dát zijn de vrijwillige dames, die met veel passie onder de bezielende leiding van onze pastoor de omgeving afstruinen; eropuit trekken, de lanen in, de paden op en daarbij heldhaftig ’t òngesiêfer trotseren op zoek naar deze ingrediënten. Rond het feest van Maria Tenhemelopneming, worden de kruidenboeketten gezegend en uitgedeeld. Vanochtend, tijdens de hoogmis. Het hopelijk massaal toegestroomde gelovige volk zal dit geacheveerde kleinood dan in ontvangst nemen. Naar men zegt beschermt de kroedwès tegen onheil, ongedierte en blikseminslagen. Met de beste wil van de wereld kan ik me dit gebruik niet herinneren uit mijn jeugd, terwijl mijn ouders toch goede katholieken waren. Een huiszegen was er wel. Mijn moeder heeft zelfs enige tijd geprobeerd de Engel des Heren vóór het eten met ons te bidden. Alhoewel ze een sterke wil had, was dit initiatief kansloos. En onnodig, de maaltijden smaakten ons goed. Los van het feit dat ik grote waardering heb voor de inzet van velen bij de revival van de wès plaats ik er ook vraagtekens bij. Een mooie traditie. Folklore en nostalgie, die het verdient om verteld en herinnerd te worden. Maar daar blijft het bij voor mij. Tegen kleingelovigheid is nu eenmaal geen kruid gewassen. Als het onweert trek ik gewoon de stekker uit mijn tv en computer. Op 24 juni, Sint-Jan, worden de kroêdwèsse verbrand. Als je op deze dag Sint-Janskruid, kamille, els, absint of bijvoet plukt, worden zelfs heksen, spoken en de duivel verdreven. Het proberen waard. Ik vind het al voldoende dat vanaf die dag geen asperges meer wordt gestoken, al zullen velen dit niet met me delen. Geen probleem. De Mariafeestdag is tevens de sterfdag van Arnoldus van Tiegem die -tegen zijn zin- tot bisschop werd gewijd en in 1087 “in een geur van heiligheid” overleed. Zijn feestdag wordt een dag later gevierd, want 15 augustus is voor Sle’vrouw. Daar mag niets en niemand aankomen. Arnoldus is de patroon van de bierbrouwers en herbergiers, omdat hij in tijden van besmettelijke ziekten de mensen aangeraden zou hebben bier te drinken in plaats van water. Bovendien is hij, samen met Antonius, specialist in het opsporen van zoekgeraakte voorwerpen. Het Arnoldusbier is in Vlaanderen net zo vermaard als een lekkere Westvleteren. Wat zoetig, amberkleurig en licht fruitig. Het is een bier, zo straf als de hellingsgraad van de Oude Kwaremont. Met zó een patroonheilige heb je geen kroêdwès nodig. Dan kun je op twee oren slapen. Lijkt mij.

Arnoldus Walraven, 18 augustus 2019

Column 34-2019.JPG