Column week 32-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Leve de Willemien!

Michel, De lijfspreuk van Koningin Wilhelmina was: Eenzaam, maar niet alleen. Dat had ongetwijfeld te maken met haar man die nog lang geen brave Hendrik was. Handboogvereniging Wilhelmina viert een uniek jubileum. Maar liefst 125 jaar hebben de volgelingen van Robin Hood (en van Apollo) de pezen strak getrokken en de pijlen laten zoeven, op weg naar de zwarte roos. Van Hendrik –die zich met regelmaat in Horn liet fêteren- hebben ze nooit iets gekregen, niet eens een vaandel. Je opa is lid. En ook Sef heeft lang en scherp geschoten. Toen ik op 1 juni 1984 (tempus fugit) de receptie bgv het 90-jarig jubileum leidde, werd erevoorzitter Elbert Huyben gehuldigd vanwege zijn 50-jarig lidmaatschap. Zijn naam is onlosmakelijk verbonden met de historie van Wilhelmina en met die van Horn. Hij was de grondlegger van de Doel bij Linsse Mam. Het muurtje met daarop “Huyben bier, de gezonde volksdrank” herinnert er nog aan. Roem is vergankelijk. Zijn graf verkeert in deplorabele staat. Ook de naam Tjeu Knoups (hij schoot met een boog van Turks eiken) wordt bij Wilhelmina in kapitalen geschreven. Terecht. Handboogschieten is een sport die de laatste jaren een grote ontwikkeling heeft doorgemaakt. Schoot men aanvankelijk met tweedehands materiaal, tegenwoordig is de uitrusting professioneel. Boogschieten is een kunst; je moet het leren. En je moet er aanleg, concentratie en kracht voor hebben. Vraag dat maar aan Steve Wijler, het grootste talent dat de club heeft voortgebracht. Wilhelmina en Horn zijn trots op deze topschutter die een Europese en een wereldtitel op zijn palmares heeft. En binnenkort misschien Olympisch goud. Hij heeft van het handboogschieten zijn fulltime job gemaakt. Omdat de boog niet altijd gespannen kan staan worden naast het schieten van de punten ook de nodige pinten naar binnen gewerkt. Sport en plezier gaan immers goed samen. De tijd evenwel dat na de hoogmis met paard en wagen naar wedstrijden in omliggende dorpen werd getrokken ligt ver achter ons. Na 15 pijlen werd gekaart en gedronken. Schieten was immers bijzaak. ’s Avonds laat togen de benevelde schutters huiswaarts. Gelukkig kende het paard de weg. Er is helaas weinig bewaard gebleven van de rijke historie. Boogschutters zijn nu eenmaal geen heemkundigen. Het embleem van de vereniging, een houten drapeau, siert het huidige clublokaal; na café Feijen en Hornerhof tegenwoordig de Postkoets. Wilhelmina zal het feest bescheiden vieren. Dat is prima; zo stelt ze zich al jaren op. Er wordt geen gedenkboek uitgegeven en er zijn geen grote festiviteiten. Toch denk ik dat velen met mij deze sympathieke vereniging graag van harte willen feliciteren en een goede toekomst toewensen. Dat daarvoor leden nodig zijn, is evident. Ik zou zeggen: neem eens een kijkje in de Postkoets op zondagochtend of woensdagavond. Naast het schieten op doel is er ook het schieten op de wip waarbij je de liggende en de staande wip kunt onderscheiden. Wilhelmina beoefent deze varianten (nog) niet. Wie weet, misschien een schot in de roos voor de toekomst? Proficiat, Wilhelmina!

Arno Walraven, 4 augustus 2019