Column week 30-2022.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Die Juliska

Een gezellig dorpsfeest op een zonovergoten plein, in de Postkoets klinkt weer het geretteketet van een trompet. Horn bruist. Het is zomertijd. Warm. “Zet aan het begin van de zomer Onze Lieve Heer ook eens in het zonnetje”, zegt pastoor Lipsch. God bezoekt ons vaak, maar meestal geven we niet thuis. Nu bezocht ik Hem. Ik was in de mis en hoorde de pastoor preken. Dat kan hij als de beste. “Gij zijt niet voor niks langsgekomen; open uw hart voor de mensen die het nodig hebben”. In het mijne heb ik pas flink opgeruimd. Dat geeft rust. “Zonder liefde, warme liefde lacht de duivel”. Volgens Jacques Brel. God zal mij glimlachend aangezien hebben. Hij kan veel hebben. We waren bij het Dagboek van een herdershond, de teloorgang van de mijnen. Prachtig tijdbeeld. Zwart goud ingeruild voor Gronings gas. Straks uit Ghana. Ik ontmoette er de pastoor van Heythuysen die nuchter constateerde dat er in het MECC meer volk was dan in zijn kerk. Een grapjas. Eens en ooit is onze tijd op. Verleden week overleed Els Korten. Je zag haar de 95 jaren niet aan, al zullen ze zeker geteld hebben. Tot het laatst woonde ze, zelfstandig en bij volle verstand, thuis op de Daalakker. De sopraan schitterde lang geleden als Juliska, la mama uit Boedapest, hoog op een zigeunerwagen die destijds nog niet was voorzien van wifi, zonnepanelen, airco en een jacuzzi. In de Beatrixzaal waar het altijd behelpen was, maar waar we geen last hadden van de huidige problemen van de Postkoets. Met een temperament als paprika betoverde ze als een Maria Callas het publiek met haar kristalheldere stem. De talrijke enthousiaste aanwezigen gooiden en masse bloemen en zakdoekjes op de bühne. Onvergetelijk voor wie erbij was. Ondanks haar 95+ was ze nog altijd een “pupke”, een charmante verschijning, een heuse Audrey Hepburn. Het zingen beperkte ze enkel nog tot onder de douche. Dat zal veel voorbijgangers even verrukt hebben doen stilstaan. We kwamen er als tieners. Net als bij ons thuis was het er de zoete inval. De meiden konden rikken als kerels. Met het mes tussen de tanden, zoals het hoort. Klaveren zit altijd rond. Volgens mijn moeder. Heb een goeie laatste reis, Els, en dankjewel.


Über allen Gipfeln ist Ruh,
in allen Wipfeln spürest Du
kaum einen Hauch.
Die Vögelein schweigen im Walde,
warte nur, balde
ruhest Du auch.
(Goethe)

Wat vliegt de tijd! Volgens Remco Campert, onlangs overleden, duurt de tijd één mens lang, terwijl het voor Einstein slechts een illusie is. Bloem zegt over het leven dat ‘t “tussen twee stiltes heel even luid is geweest”. Net zoals tussen twee gebeurtenissen vaak een heel leven kan zitten.Mijn tijd zal het duren. Tranen met tuiten om een gemist bölke op d’n Aoje Limburger zijn snel vergeten. Er is immers veel meer plek lángs ’t bölke dan erop.

Arno Walraven, 24 juli 2022