Column week 29-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Droge voeten

Toen in 1993 en 1995 de Maas uit was en het water angstaanjagend hoog stond, zat ik als wethouder in het gemeentelijk crisisteam. Tweemaal per dag intensief overleggen, ook op Eerste Kerstdag. Van dichtbij heb ik de angst en ontreddering bij mensen gezien die het water als sluipmoordenaar dichterbij zagen komen. Nooit heb ik dat kunnen vergeten. Dat de Maas uitkomt juist als niemand erop telt, is bekend. Voor dat geval had de gemeente een waakvlamcontract dat inhield dat binnen 24 uur een dam van betonblokken wordt  opgebouwd. En daar wringt de schoen. Contract foetsie, weg blokken. Wie het snapt, mag het zeggen. Maar dan komen in Horn bijzondere krachten vrij. Dan staan mensen op die initiatief tonen. Daadkracht. Die al hun kennis en know how, hun materieel en personeel mobiliseren en inzetten. Die de mouwen opstropen en de schouders eronder zetten. We kunnen trots zijn dat we ondernemers hebben als Richard Hendrickx, Jan Derikx, Patrick Alers en Roger Theunissen. Een sterk collectief van mensen die niet praten, maar doen. Maatschappelijk verantwoorde ondernemers. Helden! Die de handen uit de mouwen steken, de machines op. Dag en nacht in de weer zijn totdat de klus geklaard is, 16 uur aan een stuk. Een bouwwerk uit de grond stampen van 425 meter lang. Zandzakken vullen. Als de nood aan de man is, bewijst een goeie samenleving met dit soort mensen zijn waarde. Burgerinitiatief. Terwijl de meeste burgerinitiatieven draaien om poen, gaat het hier om zaken die er echt toe doen, die basaal zijn. Tijd om te stoppen met initiatieven waar het algemene belang met de haren wordt bijgesleept om een paar grijpstuivers binnen te harken ter meerdere eer en glorie van een slimme enkeling die de weg weet naar de subsidiekraan. Zakkenvullers, maar dan anders. Die geen enkele toegevoegde waarde hebben. Acties zoals aan de Kemp en in het Haelens Broek daarentegen typeren een gouden samenleving. Die verdienen waardering. Wie zo’n samenleving heeft, heeft geen overheid nodig. Mensen die kwetsbaren beschermen en zich inzetten in crisissituaties waarin wanhoop, emotie en onzekerheid vechten om de overhand verdienen groot respect. Dat zag ook onze first lady toen ze met droge voeten door Joep in zijn woning binnen gedragen werd. Hoe frustrerend en teleurstellend is het dan als alle moeite tevergeefs blijkt. Verdrietig om te zien hoe het ontzagwekkende water dit bouwwerk sloopt, alle inspanningen ten spijt. Dat doet echter niks af aan de trots op de inzet en saamhorigheid. Mooi ook om te vernemen dat mensen die hun huis moeten verlaten van alle kanten hulp en onderdak aangeboden krijgen. Samen zijn we sterk. Hulde en dank aan iedereen die zich het schoftes heeft gewerkt,  die zich onbaatzuchtig heeft ingezet en zich daarmee heeft onderscheiden van anderen. Zonder de hand op te houden. Lichtpuntjes in een zakkedonkere tijd. “Gewoon”, omdat ze vinden dat het moet en ze zich verantwoordelijk voelen. Dat ontroert nog het meest. Dat zou een overheid veel waard moeten zijn. Daarvoor zou Joepie onze burgemeester graag nog eens op handen dragen.

Arno Walraven, 18 juli 2021