Column week 28-2022.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Boer met kiespijn

In mijn jeugd waren er in Horn dik dertig kleine en middelgrote boerderijen. In het dorp Ververs, Peters van de Kasteelstraat, de kasteelboerderij, Toontje Rijks, Alers, Veugeliërs, Theodoor en Lewieke Schreurs en de Caris-menkes. In de Hei had je Pierre (hoeve Heidonk) en Baer Zusterzeel (Venner), de Waerenberg, Leeters, de Joker, gebrs Poels en Houterhof. Op de Posthuisweg en Beurik lagen Boumen, Op ’t Root, Linsseboer, Puil Kessels, Thei en Pierre Vermeulen, Pier vanne Häövel, Casquettenhaof. Bij Lumens haalden we melk en eieren. Giel “trakteerde” mij op ellenlange onnavolgbare politieke beschouwingen. Een beproeving. De gemeenteraad van Leudal is er niks bij. Hij had destijds eens moeten weten van mijn latere politieke carrière. Bergs, ’t Häöfke, Verwijlen, De Geer en Meevissen (Siemes) zaten aan ’t Brook en Janssen oppe Berg. Fatsoenlijke hardwerkende ondernemers. Met respect voor hun vee en akkers. Nog een handjevol boeren is slechts over. De schaalvergroting heeft zijn tol geëist. Bedrijven gingen niet meer over van vader op zoon zoals gebruikelijk was. Mechanisatie was nodig om te voldoen aan de eisen van de moderne klant. Alles moest goedkoper. Boeren zochten een andere baan. Boerderijen transformeerden in b&b’s en zorgcentra. Het zat er al jaren aan te komen. Verregaande industrialisatie en toename van auto- en vliegverkeer, maar de boer mag het opsoppen. Teloorgang van een eerzaam beroep van hardwerkende en eerlijke mensen die eerst grond moesten afstaan voor woningbouw en nu een teveel aan stikstof* krijgen aangewreven. Akkers en weilanden verdwenen onder asfalt of glas. Het is zo mooi om koeien in een weiland te zien. Dat gaat dus verdwijnen. De tijd dat boerenmeisjes melkexamen aflegden, dat Pierre Vermeulen op z’n Belsje knol zat, dat SjtammeBaer de rammelende melktuite naar de Fuus bracht is allang voorbij. Herinneringen en nostalgie resteren. Ik herinner me dat in 1962 Lewieke Schreurs op de vrachtwagen van Stemkes naar huis werd gebracht na een hartstilstand in de Breule. Ik ben zeker geen voorstander van grote bio-industrie, bedrijven van 100.000 kippen en tienduizenden varkens. Die “produceren” enkel voor de export. Uiteraard is de natuur met een gevarieerde flora verschrikkelijk belangrijk. Maar alles op het conto van de agrariër schrijven zodat hij het loodje legt, gaat te ver. Vinden ook de boeren zelf. Mensen die pas de straat opgaan en protest aantekenen als ze tot het uiterste getergd zijn. Ze hebben geen andere keuze. De boer vraagt om de aandacht die hij zelf heeft voor dier en land. Voor een fatsoenlijk inkomen voor zijn gezin. Bunig schreef in de ballade van de boer: Het jonge graan werd altijd groen, de sterren altijd licht. Gods woord werd in de wereld gehoord. De boer, hij ploegde voort. Een halve eeuw geleden zat een boerenvertegenwoordiging met aan het hoofd locoburgemeester Thei Vermeulen in de gemeenteraad. Het zou van boerenslimheid getuigen om deze lobby te hernieuwen. We zijn op weg. Een boerin is wethouder, Helena 1, een mix van Thei Vermeulen, boer Koekoek en Caroline van der Plas. De boer is troef. Let maar op.

Arno Walraven, 10 juli 2022

*Stikstof is overal om ons heen. Het is van zichzelf niet schadelijk voor mens en milieu. In verbinding met andere stoffen wel. Te veel ervan heeft een negatief effect op de biodiversiteit van onze natuur. Het doet sommige planten sneller groeien en zodoende overwoekeren die andere soorten.