Column week 28-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Passie

Agnes en ik zijn naar de Passiespelen in Tegelen geweest. Prachtig. Gepassioneerd werd het lijdensverhaal van Jezus uitgebeeld. In een modern jasje. In woord, gezang en vooral spel. Coronaproof. Een aanrader voor iedereen. Passie ontbrak bij onze voetballende Oranjeleeuwen. Ze bleven in hun hempie staan. Als makke schapen lieten ze zich naar de slachtbank leiden. Tandeloos. Het getiktak heen en weer is zo’n mooie sport onwaardig. Dit bood de Nederlandse scheidsrechters echter wel de kans om zich in de picture te spelen. En die kans grepen ze met beide handen aan. Danny Makkelie en Björn Kuypers redden het toernooi voor Nederland. Toparbiters. Als ik Kuypers zie, denk ik aan Louis Vermeulen. Overdag hard werken in zijn supermarkt en in zijn vrije tijd met veel overgave en passie tijd maken voor andere zaken. Toen ik nog voetbalde werden mijn broer en ik samen eens van het veld gestuurd. Rode kaarten waren er niet. Maar we moesten wel inpakken. De aanleiding weet ik niet meer. We namen het voor elkaar op. Toen al. De scheids van dienst woont in Horn, ik zal zijn naam niet noemen. Hij had zeker gelijk, al was hij geen Makkelie of Kuypers. Gelukkig heeft Nederland zúlke gepassioneerde toppers. Nu mag Louis het gaan proberen. Vermeulen? Nee, Van Gaal. Vlak ook Max Verstappen niet uit. Zijn concurrentie kent ondertussen het Wilhelmus uit het hoofd. Privé nam ik afscheid van twee geliefde en gepassioneerde mensen. Mijn oudste neef Jan Parren was 65 jaar lid van de harmonie in Thorn. Met hart en ziel. Voor hem was er maar één, maar volledigheidshalve zal ik vermelden dat het de Koninklijke Harmonie is, de Bûk. Jan van Thoear was tekenleraar en kunsthistoricus. Had zich bekwaamd in het restaureren van kunst. Hij had een galerie, maar was zo’n liefhebber dat hij grote moeite had afstand van een werk te doen. Veel kerkschatten in de abdijkerk heeft hij “onderhanden” gehad. Een vriendelijke en fijne man. Dat was Gerrit van Heusden ook. Grondlegger en inspirator van mijn partij Samen Verder, erelid. Dik 30 jaar was hij gemeenteraadslid. Een man met een groot sociaal hart en gevoel voor rechtvaardigheid. Geliefd in alle kerkdorpen. Een gepassioneerde man die opkwam voor minderbedeelden, wars was van luxe; die integriteit als hoogste goed beschouwde. Beter verliezen dan het nooit hebben gehad, aldus Ròwwen Hèze, en zo is het. Niemand weet hoeveel tijd er nog is. Wat is tijd? vraagt Rutger Kopland zich af. Ooit zal niemand meer weten dat we hebben geleefd. Niet de tijd gaat voorbij, maar wij. Ik hoop er nog even mee te wachten, maar besef hoe langer hoe meer dat er iemand is die –als een soort veerman- achter me loopt en me elk moment op de schouder kan tikken met de mededeling: Het is tijd, we gaan naar de overkant. Dan resten mij slechts twee wensen. Een mooi prentje en dat de kerkklokken me uit zullen luiden. Naar goed katholiek gebruik.

Arno Walraven, 11 juli 2021