Column week 27-2020

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Langzaam keert het normale weer terug. De term nieuwe normaal mogen ze van mij achterwege laten. Het voorlopige normaal lijkt me beter, dat zou ook wat weerstand wegnemen. Als een overheid iets in het leven roept is het vaak een stuk moeilijker dat weer terug te draaien. Babyboomers spreken op dat vlak dan ook altijd nostalgisch over het kwartje van Kok. Het lange binnen blijven heeft sommige mensen duidelijk geen goed gedaan; opiniepeilers worden virologen, dansleraren profeten en iedereen een beetje burgemeester. Ik word er vooral moe van.

Het is makkelijk afgeven op mensen die leiding moeten geven in dergelijke tijden. Daar doe ik niet zo snel aan mee. Het zijn doorgaans mensen die nooit meer verantwoordelijkheid dan over hun eigen schoenveters hebben gehad die dit wel doen. Zeker in het begin is het met beperkte informatie en middelen razendsnel handelen. Het virus lijkt ingedamd en de befaamde curve is afgevlakt en daar ging het om. Het is deze tussenfase waar ik me zorgen om maak. Onder druk van de publieke opinie en brancheorganisaties volgen de versoepelingen elkaar op. Goed nieuws maar laten we dan iets langer de tijd nemen, de willekeur lijkt nu vooral toe te slaan. Zo mag je met vijf man in een auto naar het terras waar je maar met z’n vieren aan een tafel mag. Je oma in een verpleeghuis knuffelen wordt afgeraden maar een wildvreemde - mits betaald en onder een rode lamp- mag je veel meer dan knuffelen. In dichte ruimtes moet je uit elkaar zitten, in trein of bus zelfs een mondkapje op (al wordt daar weer niet op gehandhaafd) maar als die dichte ruimte voor 30 euro naar Antalya vliegt maakt het allemaal niks meer uit.

De uitzonderingspositie voor de luchtvaart begint tamelijk bizarre vormen aan te nemen. Ik gun iedereen een welverdiende vakantie maar is dat nu echt het belangrijkste? Regels zijn enkel handhaafbaar en uit te leggen als ze enigszins gegrond zijn, als een weldenkend iemand (dus geen dansleraar/profeet) er begrip voor kan opbrengen. Wat dat betreft is het te hopen dat een tweede opleving uit blijft. Want een ding weet ik zeker, dan krijgen we niemand meer zijn hok in.

Groet Michel