Column week 27-2018.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Eerst zien, dan geloven

Michel, Nederland is mooi, heel mooi. En afwisselend. Ik ken de Waddeneilanden. Terschelling met het Oerolfestival, de Brandaris, de Boschplaat. De kust en de stranden, de IJssel en de prachtige steden links en rechts ervan. De Strabrechtse Heide, het Maas-Waalgebied, de Sallandse Heuvelrug, de Maasduinen. Groningen met de Martinitoren. Nog niet zo lang geleden waren we een weekend in Garderen, tegen Barneveld. We hadden prachtig weer en dan is het heerlijk fietsen op de Veluwe. Hebben we dus gedaan. Het is er gezegend wonen. De zondagsrust is er nog voorgeschreven en dat is merkbaar. Dan zie je pas dat je je in het hart van de Bijbelgordel bevindt. Daar valt op zondag alles stil. Nauwelijks voor te stellen. Massaal wordt er op zondagochtend ter kerke gegaan. Parmantige grijsaards in het zwart, vrouwen in het lang, alles zoveel mogelijk bedekt. Zwarte kousen. Maar ook verrassend veel jonggelovigen en gezinnen met kinderen op de fiets op weg naar de kerk, welke dan ook. Daar steek je lelijk tegen af in de korte broek! Er is geen enkel geloof zo versplinterd als het protestantse. Tal van afsplitsingen hebben plaatsgehad en de ene stroming is nog principiëler dan de andere. Hervormden, voortgezet gereformeerden, bevindelijk gereformeerden, orthodox gereformeerden,  remonstranten, vrijzinnigen. Ieder met hun eigen gebedshuis. Op een paar vierkante kilometer worden er hel en verdoemenis gepredikt. Ik vraag me af of Luther en Calvijn het zo bedoelden. De rest van de dag wordt de zondagsrust heel letterlijk genomen. De evergreen “Never on sunday” kon ervoor geschreven zijn. Ik heb niemand verteld dat wij de columns op zondag publiceren. Ons katholieke geloof is heel wat milder. In het zuiden is het bourgondischer. In het Maastrichtse Kruisherenhotel waan je je in de hemel en even verderop ligt de Helpoort. Daar kijkt niemand van op. Bij ons speelt het geloof nog altijd een (voornamelijk rijke en roomse) rol. Horn neemt dinsdag afscheid van een markant en kleurrijk dorpsfiguur, een gelovig man die dat geloof in woord en daad heeft uitgedragen. Lei Jentjens (82) was 60 jaar lang de primus interpares van het Corps Acolieten. Zijn geuzennaam was hulpsheriff van onze parochie, de laatste der Mohikanen. Hij had de grandeur van een kerkelijk magistraat. Was gemeenteraadslid in Horn en koster van zijn St.-Jozefkapelke. Ongetwijfeld had hij een rechtstreekse lijn met hierboven en rust hij nu in vrede.

Ook schutters zijn gelovige mensen. Zij geloven in een goede afloop op d’n Aoje Limburger vandaag. Daar is menig schietgebedje voor afgevuurd. Geloof dat maar!

Arno Walraven, 1 juli 2018

Ps De Wifi functioneerde op de Veluwe prima. Ook op zondag.