Column week 26-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Hema

Michel, We doen soms wat lacherig over de HEMA met zijn rookworsten en tompoucen, maar het winkelketen is al jaren een begrip en een icoon van de retail. Helaas wordt het bedrijf net zoals V&D leeggemolken door investeerders. Het van oorsprong Nederlandse warenhuis heeft 800 vestigingen in 9 landen, op 2 continenten. Het eerste filiaal van de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam werd in 1926 opgericht in de Kalverstraat. Als kinderen zeiden we schertsend Hier Eet Men Afval, maar we zeiden ook Na Starten Uitgeput als we het over het automerk NSU hadden. Stiekem vonden we de halve worsten van de Hema (die later van Unox bleken te zijn) de lekkerste die er waren. Smikkelend lieten we het vet van onze kin afdruipen. De verkoop van warme worst begon toen een filiaalhouder in Amsterdam in 1936 abusievelijk 10.000 worsten ipv 1.000 had besteld. Ze werden voordien altijd koud verkocht. Men besloot toen om ze dan maar op te warmen om aan het winkelend publiek te verkopen. Een voltreffer. Een bezoek aan de Hema hoorde in mijn kindertijd bij het uitje naar de stad, net als een kroket en een 7-upje bij Munsterhof; een warme krentenbol bij ome Baer of even naar tante Mia, slagerij Stuckstette-Walraven. Heel af en toe een dinkey toy bij speelgoedwinkel Bingen of een stripverhaal bij de gebrs. Janssen. Toen we wat ouder waren een plaatje van Cliff bij Veith Musica. Voor moeder zelf een bloemetje bij bloemenhuis Ruis en voor pap een doosje Elisabeth Bas van Jansen Quicken. Even de bril laten rechtzetten door Harrie Boonen en “veur alles waat sjrief” naar Slenders. Schoenen (Fut) kochten we bij Spee. Een zakje snoep bij Jamin en als we geluk hadden voor we naar huis gingen bij Friet Antje langs. Ik herinner me dat de Hema op de Steenweg lag. Toen ik er eens als jongen met mijn moeder was, vond ik onder een rek een tientje. Destijds heel wat. We brachten het geld naar de directeur, dorpsgenoot Alphons Link, die me als beloning een zak Engelse drop gaf. Trots dat ik was! Jaren later werd Link mijn buurman. Hij wist zich het voorval niet te herinneren. Ik vergeet het echter nooit. We hadden ontzag voor Baer, stadsfiguur, gemeentewerker met zijn kar, die we Honoloeloe noemden. Of Mösse-Sjang. We vonden het prachtig dat hij op het Munsterplein straatkatten voerde. Zoals Mia vanne Puk. De Gruijter, Simon de Wit. Alles verdwenen. Gelukkig is Oonk van alle tijden. Ik kijk graag naar de horloges in de etalage, maar koop ze niet meer. Heb er al zo veel. Oonk is echter ook tevreden als hij voor mij een batterij verwisselt. De rookworst is me inmiddels te vet en Engelse drop kun je overal krijgen. Desalniettemin hoop ik nog lang bij de Hema binnen te kunnen blijven lopen. En wie weet, koop ik binnenkort toch een horloge. Bij Oonk. Voor vaderdag. Omdat ik die al 50 jaar niet vier. Dat zal me worst zijn; liefst van de Hema.

Arno Walraven; 2020, de langste dag

 

Column 26-2020 Baer van Roermond. Foto Franco Gori.JPG

Baer Jacobs. Foto: Franco Gori

Column 26-2020 Oonk..JPG

 Juwelier Oonk.