Column week 24-2022.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Kleine jongen

Alles van waarde is weerloos is een versregel uit een gedicht van Lucebert. Een verwijzing naar wat klein en kwetsbaar is, naar iets waardevols. Een vlinder, een bloem, een roodborstje op een kindergraf. Een kleine jongen van 9 jaar, die na een fijne middag in de speeltuin nog even op zijn autoped een potje gaat voetballen. En niet meer terugkomt. Zeg me dat het niet zo is. Velen hebben vertwijfeld gezocht naar Gino, tevergeefs. Verslagenheid, verdriet. Kinderen moeten onbezorgd kunnen spelen. Altijd. Overal. Onbevangen, zich beschermd en geborgen weten. Jongens van negen moeten kunnen stoeien, ravotten, spelen met vriendjes, kunnen vissen. En ’s avonds moe en veilig in bed liggen. Een kind, jong genoeg om van het leven te genieten. Kom maar tot rust, daar waar geen pijn meer is, kleine jongen. Vlieg, lieve speelse vlinder, vlieg een nieuwe betere wereld tegemoet. Met volop geluk. Een kind moet zich kunnen verwonderen, nieuwsgierig zijn. Een OekraÏens meisje op de vlucht dat voor haar zesde verjaardag een hondje krijgt is toch zeker welkom bij ons, mét haar hondje? Denk eens niet duurzaam, maar dierzaam. Alles van waarde is weerloos, dierbaar. Ook zo’n hondje. Zeker zo’n meisje. Gelukkig tonen ambtelijke molens af en toe dat ze óók mens zijn. Wees welkom, lieve Eva, met je hondje Jema. Verleden week verbond ik Patricia en Michael in de echt, een internationaal huwelijk. A proud Yorkshireman en een Häörder maedje. Een prachtig stel. Dan denk ik aan Yvonne en Jo. Een moment gedeeld, eeuwig verbonden. Op 4 juni zouden ónze ouders 70 jaar getrouwd zijn geweest. Het waren er uiteindelijk nog geen 18 toen mijn vader overleed. De bruiloft werd goed gevierd. Er werd flink uitgepakt. Mijn moeder vertelde er vaak met plezier over. Alles bewaarde ze. Felicitatiekaarten, brieven, telegrammen, de feestgids, de menukaart en uiteraard de trouwfoto’s. Er werd gegeten, gedronken, gedanst. Bezoek van ver overnachtte op kermisbedden. Alles kon. In hetzelfde jaar besteeg koningin Elisabeth de Britse troon. Ook dat is goed gevierd. Ik moet er niet aan denken dat ik 70 jaar in de gemeenteraad zou zitten. Een enkeling doet een poging. Alsof er niets anders is in het leven! Zelf waren we 40 jaar getrouwd, hebben het ook gevierd. Waarom niet? Je hebt het goed en gelukkig hebben we fijne mensen om ons heen. Veertig jaar is best een hele tijd. Dan gebeurt veel. In onze jonge jaren had Agnes een echte Emmylou Harris-look. Als twee druppels water. Weliswaar niet zo muzikaal, maar er zit minstens zoveel muziek in haar. Ze is met de jaren alleen maar knapper geworden. Herman de Coninck zegt het mooi: Vroeger hield ik alleen van je ogen. Nu ook van de kraaienpootjes ernaast. Alles van waarde is weerloos. Niemand kan het mooier zingen dan Reinhard May:

Als de dag van toen hou ik van jou,
misschien oprechter en bewuster trouw.
En wat er ook gebeuren mag,
ik hou nog meer van jou dan toen die dag.

 

Arno Walraven, 12 juni 2022