Column week 25.2024.

Arno Walraven en Harrie Maessen. Twee echte Häörder mannen zullen op toerbeurt iedere week een column schrijven op deze website. Iets over de actualiteit in de wereld, in Horn. Iets over wat ze bezig houdt. Een frisse kijk in de toekomst of een grijze blik naar het verleden. Het kan allemaal voorbij komen. Ik geef ze hier de vrije hand om hun verhaal te doen en wens u veel leesplezier.

  Arno Walraven.JPG Harrie Maessen column.jpg  
  Arno Walraven Harrie Maessen  

Boedapest

Er macht mich krank, der Mondschein an der Donau…

Eerder schreef ik dat ik bij voorkeur in eigen land verblijf. Je kunt echter het een doen zonder het ander te laten. Deze column wordt een reisverslag. Afgelopen week waren we namelijk in Boedapest het Parijs van het oosten, stad op de heuvels, an der schönen blauen Donau, met zijn prachtige bruggen. De Franz-Joseph-, Sisi- en Kettingbrug verbinden Boeda en Pest. Ik heb een voorliefde voor art deco, Jugendstil, en kon mijn hart ophalen. Prachtige gebouwen, gevels, architraven, gepatineerd stucwerk, leien en sierdakpannen. Aan het immense parlementsgebouw werkten duizend bouwvakkers zeventien jaar lang. In het statige Gellért brachten Juliana en Bernhard de huwelijksnacht door. In het nachtkastje ligt nog een van Bens pijpen. Hij had er toen waarschijnlijk al tabak van. Met de tandradbaan togen we naar Boeda. In de brede, snelstromende Donau ligt het meisjeseiland, een oase van groen waar Turkse Pasja’s hun harem bezochten. De thermometer tikte 29˚ C aan. Wat was ik blij dat ik naar Agnes geluisterd had en een korte broek had ingepakt. Je kunt er heerlijk eten, op de vele sfeervolle terrassen. Hongarije heeft een voortreffelijke keuken, het Schlaraffenland kent vele delicatessen. In fijn gezelschap deden we ons tegoed aan lokale specialiteiten en dronken Tokayer en een grote pot bier. Of een primitivo, die past wel bij mij. Alles voor een vriendenprijs. Alhoewel lid van de EU kent het land geen Euro, maar de Forint. Je hebt je zakken vol als je voor een tientje wisselt. Een cello en een piano volstaan om het eten nog verrukkelijker te doen smaken. Zigeunermuziek met enkele violen en een citer, opzwepende Slavische tziganedansen, O sole mio, Ballsirenen. De hofzengers zouden zich er de vingers bij aflikken. De straten waren brandschoon. Daar kan Leudal nog iets van leren. De Magyaren zijn vriendelijk, dan neem je het regime en de regering op de koop toe. Je ziet weinig grijze haren. Daar let ík dan weer op. Mensen leven kennelijk zonder zorgen óf gebruiken veel verf. Op school leerde ik dat kardinaal Mindszenty asiel vroeg en kréég in de Amerikaanse ambassade tijdens de Hongaarse opstand in 1956. Ik was er destijds van onder de indruk. Anno nu slechts een voetnoot in de geschiedenis. Aan de Hongaarse taal is geen touw vast te knopen. Geen lidwoorden en voorzetsels, dus veel naamvallen. We zagen het Ferenc Puskásstadion, genoemd naar de Hongaarse Johan Cruijff. Van EK-koorts was weinig te merken. Hongaren kennen hun plaats. Alles is te voet bereikbaar, alhoewel metro en bus voor 65+-ers gratis is. Een tip voor ons nieuwe kabinet! We reisden met een oude, rammelende Russische trein naar het vissersdorp Szentendre. ’s Avonds tramden we met lijn 2 (eveneens Russisch) door de feeëriek verlichte prachtige stad, waar zelfs een Aldi is. Die van Neer kan er niet aan tippen. Vanmiddag gaan we -in eigen land- naar Dordrecht. Harrie wordt 75. Dat vieren we met een boottocht, lekker eten en een riesling. Dan waan ik me opnieuw in Boedapest. Heerlijk.

Arno Walraven, 16 juni 2024


 

Make Holland Great Again!

Voetbalbondscoach Ronald Koeman is met ‘onze’ jongens bezig aan een missie. Hij wil Nederland weer een trots gevoel geven. Hij wil er voor zorgen, dat ‘wij’ weer Europees kampioen worden. Net als in 1988 in Duitsland. Dit jaar weer in Duitsland. In het hol van de leeuw. De ‘Leeuwen’ kampioen in het hol van de leeuw. Als dat hol maar geen ‘Hölle’ wordt voor ons. Maar ja, als er verloren wordt hebben ‘zij’ verloren. Bij winst hebben ‘wij’ gewonnen. Zo gaat dat. Chauvinisme stopt bij de poort van de hel. Dat laatste (en enige) kampioenschap van ’88 kan ik me nog goed herinneren. Vooral de halve finale. Tegen de Pruse. De wiedergutmachungs-wedstrijd. We wonnen eindelijk na dat échec van ’74. Ik weet nog goed, dat ik met mijn schoonvader naar die wedstrijd keek in ’88. We waren allebei poepnerveus. Toos bracht ons een pilsje(ze was blij, dat ze geregeld eens naar de keuken kon gaan. Als afleiding, om te ont-spannen. Later bij spannende wedstrijden, haalde zij vaak het einde niet; ze ging in bad zitten of kroop in bed. Ik moest dan steeds de tussenstanden doorroepen van onder aan de trap. Bij één van de Champions League wedstrijden van Ajax bleef het lang gelijk en scoorde Ajax op het einde de winnende. Dit vertelde ik niet. De uitslag las zij pas de volgende dag in de krant. Dat vond ze niet leuk. Ik wel.) Dat pilsje bleef onaangeroerd. We kregen geen druppel door de keel. Te spannend. Na het laatste fluitsignaal dronken we dat pilsje. En nog een. En nog een. De finale was minder stressvol. We hadden immers al van de Duitsers gewonnen. Dat was het belangrijkste. Die wedstrijd van 1974 staat ook nog vast in mijn geheugen gegrift. Tijdens de finale waren we op vakantie in Luxemburg. In Blumenthal om precies te zijn. Op de camping bij Eddie. De dag van de finale waren we net gearriveerd. Snel de tent opzetten en een tv zoeken. Dit eist enige verklaring. 1974:  geen mobile telefoons, geen navigatie systeem, geen internet, geen tv’s alom vertegenwoordigd. Van Horn naar Luxemburg was al een wereldreis. Zeker als je ook nog een vader hebt, die altijd een kortere weg weet. En dat die weg toch niet bestaat. Als je vervolgens een tent op moet zetten met niet gemarkeerde stangen en haringen in de grond moet slaan met zware stenen, omdat we geen hamer bij ons hebben. Vervolgens vraag je aan de campingbaas waar de dichtstbijzijnde tv staat. Hij vermoedt er eentje in een café op zo’n dertig kilometer afstand. Na zoeken en vinden, blijkt er geen tv aanwezig te zijn in dat etablissement. Een dorp verder is wel een tv. Ondertussen op de autoradio (ja, die hebben we!): ‘Neeskens scoort 1-0!!’ Nog een beetje meer gas geven en we arriveren bij het café mét tv. We komen net op tijd om te zien, dat de Pruse 1-1 maken uit een onterecht gegeven penalty. Schwalbe van Hölzenbein. Drama. Dan wordt het ook nog 1-2. Nog groter drama. Gelukkig zijn de aanwezige Luxemburgers ook anti-Duits. We hebben hierdoor nog een redelijk gezellige middag. De aansluitende vakantie in Blumenthal is ook mooi, daar bivakkeren geen Duitsers.

Geachte mijnheer Koeman, maak Holland Great Again! Bezorg ons die Europese titel. Dan houden wij de grachtenrondvaart niet in Amsterdam, maar hier, op de Maasplassen. Daar komen veel Duitsers.

Haop duitj laeve,

Harrie, zunjig 9 juni 2024