Column week 22-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Bloomebössel

Neem vaker een bloemetje mee. Bloemen houden van mensen. En mensen houden van Aloys want die heeft zoveel bloemen dat hij ze zelfs verkoopt. Al 45 jaar. Een gepassioneerd “kleine” zelfstandige bloemist. Jong en oud kwam er voor een boeketje bloemen of een vaste plant. Hij had voor elk wat wils, en voor iedere portemonnee. Een bekend gezicht verdwijnt uit ons straatbeeld. Een dorpsfiguur; in een dorpswinkel. Een vertrouwd gezicht in de samenleving; iemand die in het dorp een niet weg te denken plaats inneemt. We zullen eraan moeten wennen. Aloys heeft een prachtig palmares opgebouwd, een memorabele staat van dienst, heeft zijn sporen dubbel en dwars verdiend. Was voorzitter van onze harmonie en speelt nog altijd verdienstelijk zijn partijtje mee. Was Vastelaovesprins en jarenlang president van de Raad van 11. Samen met Agnes boer en boerin. Kroop ieder jaar in de tabberd van de Goedheiligman en speelde bij de Graafschapsfeesten de Graaf van Horne. Het kostte hem niet de kop. Integendeel, het leverde hem sympathie en waardering op. Het adagium van zijn vriend Thei Kessels is hem op het lijf geschreven: Vrundjelik zeen kosj niks. Vele bruidegommen verrasten hun verrukte bruid met een creatuur van zijn handen en een laatste groet op de kist bij een uitvaart droeg meestal zijn signatuur. Bezorgde aan huis en verraste mensen, zelfs als ze het niet verdienden. Handel is handel, dacht hij dan. Vermaard waren de kerstshows. Ruim van te voren sloeg hij op de vlooienmarkt zijn slag, de veilingmeester tot waanzin drijvend. De vaardige en talentvolle handen van deze kreatieve duizendpoot stelden dik veertig keer een prachtige Vastelaovesbloomebössel samen, mooier zelfs dan het Veldboeket van Thei & Marij. Als het lint scheef zat, stapte hij de bühne op om alles netjes in orde te brengen. De puntjes op de i. Zijn eer te na. Hart voor het dorp en hart voor de mensen die er wonen. Trotse vader en opa. Wat zou het mooi zijn als de Prins bij de eerstvolgende gelegenheid aan hém de bloomebössel zou uitreiken als dank voor bewezen diensten. Ik weet zeker dat alle aanwezigen dat zouden onderstrepen met een klaterend applaus. Dán zou Horn in de roos schieten. Wie dat niet snapt, heeft het IQ van een geranium. Hij zal dan wel genoegen moeten nemen met de next best, want ruikers zoals hij die maakte zullen niet snel geëvenaard worden. Loes en Aloys gaan genieten van de tijd die wacht. Waarin ze de bloemen buiten zullen zetten. Hopelijk overtreffen de vruchten de belofte van die bloemen. Niet altijd gaat het leven over rozen, maar nú zitten beiden er bovenop. De mooiste bloemen bloeien weliswaar dicht bij het ravijn, maar het is de kunst een boeket te maken van die bloemen waar je bij kunt. Dan ben je in je leven geslaagd. Aloys was flower power in de letterlijke zin van het woord, een “patrona begonia”. Spreken is zilver, zwijgen is goud. Als bloemen konden spreken, zouden ze nu zwijgen; óf mijn woorden vet onderstrepen.

Arno Walraven, 30 mei 2021