Column week 21-2022.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

De wet van Sayre, veel mensen zullen er nog nooit van gehoord hebben. Om meteen de verwachtingen bij te stellen, het is ook geen beleidsstuk van de nieuwe coalitie. Die komen er nog genoeg. Nee, de wet van Sayre stelt dat in elk geschil de intensiteit van het gevoel omgekeerd evenredig is met de waarde van de kwesties die op het spel staan. In normaal Nederlands, hoe minder het er toe doet des te hoger lopen de emoties op.  Waar internationale conferenties over het klimaat vaak een toonbeeld van beschaafde discussie zijn kan de verplaatsing van een lantaarnpaal zorgen voor schreeuwpartijen en jarenlange vetes. Hele tv-shows draaien op dit fenomeen.

Het bewijs van deze stelling is ook in menig raadzaal te bewonderen. Voor wie daar nooit komt -en troost je, dat is de overgrote meerderheid- is er altijd nog Facebook. Veilig thuis vanaf de bank doet niemand je wat en dat is soms te zien. Het zal onderdeel zijn van de tijdsgeest. Het maakt werken in het openbaar bestuur op zijn minst interessant. Waar het aan de ene kant een mooi platform is om ideeën te delen of een kijkje te geven in het dagelijks leven weet je aan de andere kant ook nooit welke reacties het oplevert. Mooie werkwoorden leveren die nieuwe fenomenen wel op. Zoals “zeeleeuwen”, het online op een schijnbare beleefde manier blijven vragen om opheldering totdat de ander -vermoeid en wel- te betrappen is op een wat minder precies en uitgedacht antwoord. Of “fietshokken”, naar de ontwerpers van een kerncentrale die urenlang discussies voerde over de indeling van het fietsenhok terwijl de reactor onbesproken bleef.

De kunst is er tussen dat “gezeeleeuw” en “gefietshok” de oprechte kritiek en suggesties uit te vissen. Dat maakt vaak namelijk een nog beter product. De opgeknapte Rijksweg is daar een voorbeeld van, net zoals veel andere plekken waar we vaak niet alleen voor maar ook met omwonenden aan de slag gaan. Dan mogen de emoties af en toe best wel even oplopen. Het gaat immers wel ergens over, of juist niet.

Groet Michel