Column week 20-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Schapenkoppen

Michel, Wij zijn Sjaopsköp, maar als ik je zeg dat Schaapskoppen ook voorkomen in het Friese Birdaard en het Belgische Lier, zul je me niet geloven. Ik was verleden week in Dordrecht. Daar wonen Schapenkoppen. Daar moet je als  Sjaopskop dus geweest zijn! We waren bij Harrie en John. Nog geen échte Schapenkoppen. Daarvoor wonen ze er te kort. Maar ze doen hun best. Zij wonen in een statig en monumentaal pand uit 1908 aan het Bolwerk bij het Drierivierenpunt, waar de Noord, de Oude Maas en de Merwede elkaar raken. Voorheen werd het bewoond door de burgemeester van Dordrecht. Het huis heeft tal van renaissancegrapjes zoals een fake wenteltrap en een groen trappenhuis en is uit de Amsterdamse school, die ontstond als reactie op de Beurs van Berlage. Wat niet iedereen weet is dat Berlage ook carthograaf was en vele land- en zeekaarten heeft gemaakt. Laat Harrie en John nou meer dan 14.000 kaarten en 1700 atlassen (waaronder een atoomatlas) in huis hebben! Elke week komen er twee kaarten en één atlas bij. Je kunt zeggen dat zij op de kaart staan. Ik heb genoeg aan 52 kaarten; om te bridgen. Toen ze verleden jaar naar dit huis verhuisden, hadden ze 400 (!!) verhuisdozen vol met boeken. Tel maar uit. Alleen al over de Holocaust een hele boekenkast. Ook wij hebben veel boeken. Maar dáár kunnen we niet aan tippen. Toch gaat Agnes binnenkort met mij de afspraak maken dat ik voor ieder boek dat ik koop er een weg doe. Op de nominatie staat een brochure over bouwkundige structuren en relicten in Horn uit de periode 1850-1940 met typologieën van een aantal Hornse panden, waarvan de architectonische kenmerken en bijzonderheden beschreven worden. Als je in zo’n monumentaal pand geweest bent, waardeer je pas de waarde ervan. Kennelijk is de hang naar het verleden typisch Europees. Elders in de wereld is dat anders. Daar hebben ze een hekel aan “ouwe troep”. Japanners, die een oud huis erven, breken het af om er een fris, nieuw voor in de plaats te zetten. Arabieren vinden oude omgevingen vies. Volgens Russen is een historisch straatbeeld armoedig en een teken van economische stagnatie. Dat heb ik in Dordrecht maar niet gezegd. We maakten een boottocht door de Biesbosch, het grootste zoetwatergetijdengebied in Europa, en over het Wantij. Een echte aanrader. Eb en vloed, verkeerd tij. Een doolhof van kreken, zand- en slikplaten. Leefgebied van de bevers die hun knaagwerkzaamheden verrichten in de  wilgenvloedbossen. Open weides met bijzondere planten en bloemen, een keur aan watervogels. Een gigantische biodiversiteit. Niet voor niets heeft het ruige gebied de status van nationaal park, waardoor het op de lijst van beschermde gebieden staat. We snoepten van Dordtse Noordjes, schapenkoppenkoekjes, een soort gebak met slagroom en hazelnoot. Lekker! Ik mag het hebben. “Ik kan eten wat ik wil”, zei Thei Kessels reeds, “ik val niets af.” Er is zelfs schapenkopbier. Daar kunnen onze Sjaopsköp nog iets van leren. Ik kan je Dordrecht van harte aanbevelen. Toch is er géén regenboogzebrapad. Dat hebben wij nou weer wel. Dankzij Oscar Frost, onze Regenbogen-Johnny!

Arno Walraven, 12 mei 2019