Column week 19-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Langzamerhand wordt het lastig nog iets zinnigs te pennen op deze plek. Het leven binnenshuis (zeker in een éénpersoonshuishouden) is niet zo heel enerverend. Ik ben langzaam het idee van een huisdier gaan begrijpen. Niks van die postmoderne gekkigheid zoals een hond of kat maar gewoon iets simpels en elegant als een goudvis. Het vuilnis buiten zetten en een brief op de post doen worden langzaam uitjes om naar uit te kijken. Het papier daarentegen ben ik vergeten buiten te zetten dit weekend, sommige dingen veranderen dus inderdaad nooit.

Nu Bevrijdingsdag eraan komt is het verleidelijk allerlei parallellen te gaan trekken. En natuurlijk, als deze situatie achter de rug is ga ik er zeker ene op de afloop drinken. Maar het vergelijk met een oorlog gaat natuurlijk volledig mank. Natuurlijk, het virus heeft al een groot aantal slachtoffers geëist en van veel mensen werd en wordt nog steeds een heldendaad gevraagd. Ik ben de laatste die de inspanningen van bijvoorbeeld het zorgpersoneel gaat bagatelliseren. Voor het grootse deel van ons is het echter vooral zo veel mogelijk thuis blijven; warm op de bank met voldoende te eten en een riante voorraad pleepapier. Buiten dat dit voor sommigen al een te grote opgave blijkt (ga je schamen) zie ik ook steeds meer mensen hun beklag doen. Niet naar een festival kunnen is een "volledige beperking" en een pappadag nadat je toch al een hele week met je kinderen in een huis hebt moeten zitten is toch ook wel heel zwaar. De grootste vraag is niet hoe we uit deze situatie komen en hoe we straks onze economie draaiende houden maar of we straks nog wel op vakantie kunnen.

We zijn een paar weken onderweg en het gejank en gezeur is niet om aan te horen. Het ergste is dat ik ook nog moet toegeven dat het vooral mijn eigen generatie lijkt - je weet wel- die met de bakfietsen en banen in de ICT. Weet dat ik een enorme reactionair lijk maar vraag me af of we nu echt zo verwend zijn of (en dat hoop ik stiekem) we als maatschappij alleen nog maar een platform geven aan zeuren, beledigen en slachtofferschap. Ik ga in ieder geval stil staan bij de bevrijding komende week, ik ben namelijk nog nooit zo blij geweest dat mijn generatie geen oorlog hoeft mee te maken.

Groet Michel