Column week 17-2022.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Paasbest

Wat een mooi paasweekend. Volop zon, terrassen open, sfeer en gezelligheid. Niet direct het weer dat past bij Parijs-Roubaix, maar een kniesoor die daarop let. Paaszaterdag was ik bij Fortuna toen Sparta over de knie gelegd werd. Tjokvol, geweldige ambiance. “Nao veure, Fortuna, Fortuna, laot gaon; ôs kan niks gebeure, v’r zeen neet te sjlaon!” Dat bleek. Vuurwerk vooraf en vuurwerk op het veld. Onder het loeiharde “Sweet Caroline” bedankte het verrukte publiek de groen-gele helden met een ovationeel applaus. Dat applaus was er op eerste paasdag ook na het concert van de harmonie. Het publiek vindt het klaarblijkelijk geen probleem een paar kilometer buitendorps te gaan om te komen luisteren. Velen togen naar de zaal in Heel om te genieten van mooie muziek. Marsen, walsen, een pasodoble. Soliste Beate Matvejeva op fluit stal de harten van de aanwezigen, Ook de solo’s van Monique Giebels en Evy Vermeulen hoor ik graag. Entree was er niet. Merkwaardig, maar de penningmeester van de harmonie zit er kennelijk warmpjes bij. Of er zijn oneindig diepe subsidiepotten. Terwijl het Oranjecomité noodgedwongen de handdoek in de ring werpt bij gebrek aan middelen om koningsspelen te organiseren. Hoezo Oranje boven? Zelfs de nederlaag van mijn favoriete club tegen PSV kon de pret niet drukken. Ik begon ook onderhand compassie te krijgen met de Eindhovenaren. Traditiegetrouw werd op tweede paasdag geschoten om het koningszilver. Ook hier geen entree, wel veel  sfeer en spanning. En hartstikke druk. Zeventien leden vierden 365 schuttersjaren en werden daarvoor terecht gehuldigd. Maar liefst zeven nieuwe, jonge schutters maakten voor het eerst hun opwachting en voelden zich meteen thuis aan de Heys, het clublokaal dat door zelfwerkzaamheid met veel vernuft, energie, vakmanschap en inzet gebouwd is. Nu alweer bijna 28 jaar geleden. Heel veel is mogelijk bij de mannen en vrouwen van Sint-Martinus. Ze kennen het gezegde Vele handen maken licht werk en passen dit met grote regelmaat toe. Zo gaan twintig schutters op 5 mei op het bevrijdingsfestival in Roermond aan de andere kant van het buffet de handen uit de mouwen steken. De bloeiende vereniging vaart er wel bij. En zo hoort het. Niet de hand ophouden, maar werken voor de euro’s. Er werd lang gestreden om de koningseer. Kennelijk was de vogel onvoldoende ingezaagd. Niet enkel in de politiek wordt aan poten gezaagd. Alweer een goede wethouder moet het veld ruimen. Terwijl de kiezer hem overtuigend beloonde. Dat noemen ze “Jemanden ans Bein pinkeln”. Na een zinderende finale wist de zeventienjarige Tom Helwegen de vogel naar beneden te halen. Hij heeft het niet van vreemden. Moeder Marjan is een van de beste schutters. Samen zullen ze een prachtig koningspaar vormen, de stoere jonge koning met zijn knappe moeder. De schutterij gaat open doekjes ontvangen. Hun berschermheer zag dat het goed was. Heel goed. Paasbest!

Arno Walraven, 24 april 2022

Alvast proficiat aan allen die een lintje krijgen en het verdienen. Hopelijk wordt “de gewone man” die onopvallend zijn stinkende best doet niet overgeslagen.