Column week 17-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Wunderbar

Meteora ligt in Griekenland en is bekend vanwege zijn kloosters die hoog in de bergen liggen en schier onbereikbaar zijn. Ik was er in 2004. Destijds was ik nog ongeduriger dan tegenwoordig. De weg ernaar toe was smal en steil. Bijna ontoegankelijk. We liepen achter een groep toeristen op leeftijd. Het schoot niet op en mijn ergernis nam gestaag toe. Ik wilde erlangs, maar dat ging met de beste wil van de wereld niet. Tot overmaat van ramp draaide een nogal stevige Duitse zich op enig moment om en riep, terwijl ze de omgeving aanschouwde: Mein Gott, ist Deine Welt schön! Pas toen realiseerde ik me hoe adembenemend mooi het panorama was. Waar je ook keek in die duizelingwekkende diepte, je zag overal prachtige natuur, weidsheid, rotspartijen, verte. En toen, daar, besefte ik dat er meer is dan jachten en jagen. Ook al vergeet ik dat nu en dan wel eens. Het leven is een reis, geen wedstrijd. Aan die onbekende Duitse heb ik nog vaak moeten denken als ik op een schitterende plek was. Op de indrukwekkende Alpentop van de Grossglockner, kathedraal van steen en ijs. Op Slagbaai. We hoeven niet ver te gaan. In Zuid-Limburg, op de Waddeneilanden, in het vlakke Vlaamse polderland, het Zwin, het Leudal, de Strabrechtse Heide, de Beegderhei, de Gaard, ‘t Brook. Kuieren in Neer over het stapstenen paadje van Klein Haonsum nao Maxegrete of op Kinkhoven. Oases van bezinning en rust op onze levensweg. Je hoeft alleen maar te kijken, je zintuigen laten verwennen. Mijn schoonvader had twee grote liefdes. Mijn schoonmoeder Paula én de Maas. Bij Paula woonde hij; aan de Maas vond hij rust. Hij kwam er iedere dag. Op steenworpafstand ervan liggen beiden begraven. Dan weet je dat het goed is. “Doew bûs mien leefde en mien laeve…” Kessel heeft er zijn slogan van gemaakt. De Maas is de oermoeder van het Limburgse landschap met haar gezichten muze, moeder en monster. Onlangs volgde ik een online-cursus biodiversiteit van het IKL. Dat kan nu ik tijd heb. Onvoorstelbaar wat je daar leert. Dat mag ook eens gezegd. Geen kommer en kwel, maar realisme. Slakken zijn gek op kattenbrokken en bruin bier. Heb meteen een paar flesjes in huis gehaald. Bladluizen kunnen niet tegen Oostindische kers. Kunstmest is als cocaïne voor de bodem. Die raakt eraan verslaafd en kan op enig moment niet meer zonder totdat de grond alleen distels voortbrengt. Landdegradatie die het boerenland morsdood maakt. Uiteindelijk legt de mens het altijd af tegen de natuur waarin Gods wil nog steeds wet is. Gelukkig zijn er vele initiatieven die voorzien in natuurbehoud. Van nationale zaaidag tot cursussen biologisch tuinieren. Willen we onze ommetjes, uitloopgebieden, vennetjes en heidevelden voor de toekomst bewaren, zullen we moeten inzien dat we er zelf voor aan de lat staan. Dat kan pas als we er eerst van leren genieten. Alleen al het zien van vlinders, meesjes, boomkruipers, kleine bonte spechten, roodborstjes en de appelvink in onze tuin maakt mij tot een rijk en bevoorrecht mens.

Arno Walraven, 25 april 2021