Column week 16-2020

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Urbi et orbi

Michel, Twee keer per jaar spreekt de paus zijn zegen Urbi et orbi uit. Met Kerstmis en met Pasen. Hij wenst ons dan een zalige kerst- en paastijd en bedankt voor de Nederlandse bloemen. Dit jaar is alles anders. Omwille van de crisis gaf Zijne Heiligheid deze zegen  over stad en land ook tussentijds op “de zondag van de tranen”. Vandaag is het Pasen, het hoogste kerkelijke feest. Haec dies, dit is de dag. We vieren de Verrijzenis, de opstanding van Jezus uit de dood. Hij werd daarmee onze Verlosser. Als die rol ooit gewenst is, is het nu wel. We zitten in een diepe crisis. We vieren het feest van het licht dit jaar in het zakkedonker. De maatschappij is ontwricht. Mensen zijn in nood, lopen als een dolende Ahasverus met de ziel onder de arm, zijn bang en bezorgd; voor zichzelf, hun gezinnen, die van vrienden en bekenden. Ervaren een zware boetedoening; krijgen “bittere kruiden” geserveerd. "Eli, Eli, lema sabachtani?" Mijn God, mijn God, waarom hebt u ons verlaten? Alle festiviteiten zijn afgelast. De terrassen blijven dicht. Geen Passion in Roermond. Wat hadden we Big Bennie graag horen roepen: Hé, Jezus, kammeraod; doot ôs get te kloeke. En wat hadden sommige plaatselijke  politici zich hun handen kunnen wassen in onschuld. Geen koningschieten bij de schutterij; geen huldiging van de jubilarissen. Geen meubelboulevards. En ook de uitvoering van het paasproject van ons kerkelijk zangkoor moeten we missen. De traditionele paaseieren geven nog een beetje kleur. Vroeger kwamen die van harmonie Beatrix, nu van de schutterij. Daar blijft het dit jaar bij. We moeten met z’n allen de zware steen voor het graf zien weg te rollen om het licht terug te laten keren in onze samenleving, in onze harten; om deze Calvarietocht achter ons te laten, om Gethsemane te ontvluchten. Solidariteit en medemenselijkheid zijn daarbij sleutelbegrippen. Sociale cohesie. Back to basic. Er zijn voldoende lichtpuntjes waaraan we ons kunnen optrekken, zoals de vele initiatieven voor zieken en kwetsbaren, de massale steunbetuigingen aan de kanjers in de zorg en aan andere dienstverleners. Buren die boodschappen voor elkaar doen en elkaar opnieuw –op gepaste afstand- ontmoeten, een bloemetje sturen. Er zijn meer kaartjes verzonden dan met Kerstmis, er is veel getelefoneerd en lieve kinderen hebben tekeningen en knutselwerkjes naar verzorgingshuizen gebracht. Er klonk welgemeend applaus, er waren privé-optredens bij ziekenhuizen. Gino Lombardi gaf voor de bewoners van Daalakkerserf en Kerkpad een serenata, ook bedoeld als eerbetoon aan de slachtoffers in zijn vaderland. De knuffelberenjacht is geweldig. KSV ondersteunt zijn sponsors. De narcissen bloeien. We zijn een sterke samenleving. Misschien is Pasen een kentering en verlossen de paasklokken ons van een lijdensweg met zware beproevingen. Een kaarsje kan daarbij geen kwaad. En een (schiet-)gebedje eveneens niet. Nood leert immers bidden. Geloof het of niet, we zijn in Gods handen. Hopelijk is de Heer snel opgestaan en gaat de storm liggen. Zalig Pasen!

Arno Walraven, Pasen 2020