Column week 13-2019.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven.jpg Dhr Michel Graef.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Goed dat we weer een column van jouw hand mogen lezen. Dat betekent dat je op de weg terug bent, goed nieuws dus. De dankbaarheid voor verzorgers en voor allen die iets van zich laten horen begrijp ik als geen ander. Voor de gever klein, voor de ontvanger enorm.

Nog excuses voor het ontbreken van mijn vorige column. Na de carnaval en een korte (maar hevige) verkiezingscampagne is het nu weer tijd voor het “gewone leven”, wat dat dan ook in mijn geval moge zijn. Van de volgende verkiezing (de Europese) kan ik met stelligheid zeggen dat ik niet meedoe. Ook dat is wel eens lekker. Al zal er t.z.t. vast nog wel een oprisping komen. Gelukkig kan ik dat weer kwijt in de column.

De vorige verkiezing laat ik eerst eens bezinken. Die hysterische analyses van het eerste uur laat ik aan me voorbij gaan. Winnaars en verliezers zijn maar relatieve begrippen in het Nederlandse stelsel, uiteindelijk is het politieke landschap meer gefragmenteerd dan ooit. Wel stoor ik me steeds meer aan de extremen, of ze nu links of rechts zijn. Ik vind namelijk niks engers dan mensen die alles heel zeker weten. Misschien ben ik wel de politiek ingegaan juist omdat ik twijfel. En als ik al twijfel over mijn eigen keuzes, waarom zou ik dan anderen willen beperken in hun keuzes? Laat staan anderen mijn wil opleggen. Of dat nu uit naam van het christendom, het communisme of randstedelijke arrogantie is. De prins zal het mij niet in dank afnemen, maar misschien is het soms wel eens gezond te twijfelen.

Groet Michel