Column week 13-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Wat moet je schrijven op een moment als dit? Ik zou de vaste lezers kunnen melden dat mijn stapel nog te lezen boeken tot een ongekend dieptepunt geslonken is of dat ik er achter ben gekomen dat zelfs het aanbod van Netflix eindig is. Dat klinkt als iets dat niet langer heel belangrijk is. Van de andere kant is er al genoeg drama, een opbeurend verhaal kan goed doen. Een dilemma waar ook de tekstschrijvers van de Koning zichtbaar mee worstelden. 

Hoe geef je woorden het juist gewicht zonder paniek of angst te vergroten? Je zou kunnen afkijken bij denkers uit meer roerige tijden. Michel de Montaigne -uitvinder van het essay- schreef ooit dat hij die bang is voor lijden, al lijdt aan angst zelf. En wie kent niet de woorden van President Roosevelt tijdens de economische crisis van de jaren dertig: “The only thing we have to fear is fear itself”. Maar misschien zijn we juist niet bang genoeg. Mensen komen nog steeds in groepen bij elkaar, steken onnodig de grens over voor goedkope benzine en staan massaal in de rij bij de lokale supermarkt voor wc-papier.

Nee, uiteindelijk zijn het pas de historici die dit moment goed kunnen duiden. De vraag is welke paralellen ze zullen trekken. Vergelijken ze generatie Y op lockdownfeestjes met de decadentie van de laatste dagen van het Romeinse rijk, dansend op de smeulende resten van hun beschaving? Of, zullen ze misschien dit moment zien als een moment van bezinning. Een moment waarop  mensen besloten naar elkaar om te kijken, massaal gehoor te geven aan de noodkreten van ziekenhuizen en te mobiliseren als ware het oorlog? En heel misschien zullen ze dan nog eens terug grijpen op de woorden van Churchill: “This was their finest hour”! Het is nu aan ons.

Hou jullie taai,

Michel