Column week 12-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

NL dicht

Michel, Je kent mijn paraskevidekatriafobie, mijn angst voor vrijdag de dertiende. Ooit reed ik op zo’n vrijdag een auto total loss. De schade viel mee, de dagwaarde was verwaarloosbaar. Als ik getankt had verdubbelde die. Maar toch, de schrik zat en zit er in. Wat doen we verkeerd? We hebben hete, droge zomers, extreme regenval in winters met nauwelijks vorst en nu bedreigt een nog groter ongeluk ons. Een afschuwelijk virus met zo’n mooie naam. Een contradictio in terminis. Corona is lekker Mexicaans bier, een degelijk sigarenmerk, zelfs een meisjesnaam. Corona triumphalis, lauwerkrans. Maar nú een wereldwijde pandemie, een verschrikkelijke bedreiging, vergelijkbaar met de tien bijbelse plagen. In een samenleving van toch al toenemende verwijdering wordt ons geadviseerd afstand tot elkaar te houden. Sportwedstrijden gaan niet door, treinen en snelwegen zijn leeg, scholen sluiten, mensen werken vanuit huis, grote bijeenkomsten mogen niet meer en vrijen is taboe. Het sociale leven gaat op de rem. Nederland is dicht. Geen NL doet; NL doet even helemaal niets. Met uitzondering van de zorg. Die draait overuren. Hopelijk weten de beleidsmakers dat ook nog als alles achter de rug is. Voorzichtigheid is troef. Het virus legt alles lam. We schudden geen handen, geen high five, hooguit een elleboogje en voetje voor voetje voetzoekend voetzoenen we elkaar. Mensen zijn voorzichtig, terughoudend, angstig. Maar wie weet brengt de fysieke verwijdering ons sociaal en emotioneel dichter bij elkaar. Hand in hand, kameraden! Maar dan wel in overdrachtelijke zin. Alle tijd om een goed boek te lezen, zeker nu het boekenweek is. Ontstressen. In een boekhandel waan ik me soms in het paradijs, in luiletterland. Het water loopt er me uit de mond. Ik heb het boekenvirus. Ik lees graag  literaire boeken, bij voorkeur moderne Vlaamse auteurs als Mortier, Hertmans en Van Steenberge. Maar ook Oek de Jong, Bernlef en Van Beijnum. Mortier lees je overigens niet, die moet je proeven; er met volle teugen van genieten. Zijn taalgebruik is als een vat vol buskruit, explosief. Willem Wilmink schreef een studieboek over literatuurgeschiedenis. Voor mensen met meer verstand dan opleiding, zegt hij zelf. Een aanrader. Ook van biografieën en historische boeken, zoals van Jan van Aken, Geert Mak, Herman Pleij en Bart van Loo kan ik genieten. Ik heb bovendien een hele kast vol met poëziebundels. Vrijwel dagelijks neem ik er een in handen. Lees het bekende gedicht van Vasalis, De idioot in het bad eens en ervaar de sterke lading die van poëzie uit kan gaan. Poëzie zet aan tot denken, tot ontdekken. En genieten. Ida Gerhardt, Slauerhoff, Guido Gezelle, Judith Herzberg, Ellen Deckwitz, om er maar een paar te noemen. Prachtige dichters. “Lees maar; er staat niet wat er staat”, zegt Martinus Nijhoff in Awater en zo is het maar net. Inderdaad, NL dicht. En hoe! Schrijven is schrappen. Ook in je agenda. Zeker nu, noodgedwongen. Pas goed op jezelf. En laten we allemaal op elkaar passen.

Arno Walraven, 15 maart 2020