Column week 11-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Vroeger werd me altijd geleerd dat je schoon ondergoed en sokken moest aandoen want - en in mijn geval klopte het helaas ook nog- voor dat je het wist moest je naar een dokter of het ziekenhuis en schaamde je kapot. Wat ik toen nog niet wist dat dit ook voor je huis kan gelden. Voor dat je het weet staat er namelijk een schade-expert een vinger over je kasten te halen om te kijken of je roet in huis hebt en dat grijze is toch echt vooral stof. Ik mag echter niet klagen, wie de brand ‘s nachts of op een foto bekeken heeft ziet meteen dat een rokerig aroma van een paar dagen een relatief kleine zorg is. 

Bovendien heeft elk nadeel zijn voordeel. Moe maar klaarwakker op de bank bij mijn broer kon ik “Super Tuesday” tot op de minuut volgen. Wie regelmatig deze column leest kent mijn fascinatie voor de Amerikaanse politiek. Of het nu om de bedragen gaat die worden uitgegeven of de afstanden die worden afgelegd, alleen al de schaal is duizelingwekkend. In campagnetijd van Neeritter naar Heibloem is een heel gedoe maar verbleekt bij bezoekjes aan South Carolina, Texas en California op dezelfde dag. Al dan niet geholpen door de tijdsverschillen. Aan het einde van de rit zie je dat ondanks de schaal toch veel dingen hetzelfde zijn, de keuze lijkt te vallen op de voormalige vicepresident die door Trump “Sleepy Joe” genoemd wordt. Niet omdat hij een geweldig spreker is of vanwege zijn revolutionaire ideeën maar omdat de mensen hem kennen. 

Elkaar kennen. Ik klaag wel eens over wonen in een dorp, een teen gestoten op de dorpstraat wordt een hartoperatie voor je aan het einde van de Bergerweg bent. Maar toch, als je een keer pech hebt staan er rijen mensen klaar om je ergens mee te helpen. Soms heb je die pech nodig om te bedenken dat je aan het einde van de rit die pluspunten toch wel tegen de klachten kunt wegstrepen.

Groet Michel