Column week 08-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Afgelopen week werd onze rechtsstaat bejubeld, lang duurde dat echter niet. Waren rechters (normaliter onwrikbaar onderdeel van het partijkartel) ‘s morgens helden, ‘s avonds waren ze weer de lakeien van Rutte. Een mooiere demonstratie van de werking van de rechtspraak was niet mogelijk geweest. Wie alleen rechters bejubeld die het met hem eens zijn snapt er natuurlijk weinig van. Het past echter precies in de trend waarbij het bevredigen van de laagste gemene deler het doel van verkiezingen lijkt te zijn geworden.

Het opportunisme viert hoogtij, ook bij mensen die beter zouden moeten weten. Partijen draaien over coronamaatregelen omdat polls op facebook uitwijzen dat we er eigenlijk wel klaar mee zijn. Niets is veilig, zelfs het besluit of kinderen wel of niet naar school moeten krijgt een politieke dimensie. Dat corona ons bezighoudt is een understatement van jewelste maar een beetje aandacht voor pak 'm beet het klimaat, immigratie, ons platteland of buitenlandse zaken is toch niet te veel gevraagd? Toeslagenaffaire of het feit dat ons ons hele publieke stelsel onder druk staat door jarenlange bezuinigingen? Dat de GGD in de problemen kwam toen het moest opschalen vergeten we voor het gemak gewoon weer even. Inmiddels doen ook onze onderzoeksinstituten eraan mee. In de kieswijzer was één hele vraag over het buitenland te vinden. In of uit de EU, alsof er niet honderden genuanceerde posities daartussen zijn.

Ik heb me erbij neergelegd. Tot 17 maart hebben we het over de witte sneakers van Kaag, de schaatsavonturen van Wopke en Baudets vreemde obsessie met kleffe broodjes. Allemaal nauwkeurig gevolgd door Maurice de Hond want ook die nemen we blijkbaar nog altijd serieus. Van ophef naar ophef. Opgeleukt door een hele scala aan communicatiemannetjes met frisse kleurtjes, kekke filmpjes en obligate one-liners. Ik troost me maar met de gedachten dat onze instituties wel tegen een stootje lijken te kunnen en hopelijk dit offensief van infantielen kunnen afwenden. Heeft afgelopen week misschien toch nog wat positiefs gebracht.

Groet Michel