Column week 07-2021

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Sliddere

Zó gek was het nog nooit. Géén Vastelaovendj. Dus ook géén column in ’t plat. Of ein bietje.
Ik werd geboren op Rosenmontag. De Sjaopsköp hadden hun eerste Prins. De sneeuw lag metershoog. Volgens mijn vader had ik bij mijn komst laarzen aan, zo koud was het. ’t Feest was hartverwarmend. Zowel thuis als in het dorp. Ik kreeg ’t vastelaovesgeveul met de paplepel ingegeven. Sjoenkelde meteen, zonder dat er een druppel alcohol aan te pas kwam. Muziek ongetwijfeld wel. Mijn vader zal zeker een vaste-laevesliedje gezongen hebben. En er een walsje bij gemaakt. Kan bijna niet anders. Zonder dat was ik nooit zo’n vastelaovesgek geworden.
’t Kan vriezen, ’t kan dooien. Voorlopig vriest het. En hoe! Sliddere in plaats van feesten. De vastelaovesvorst is met vorstverlet. Vanaf de komgrenzen verwelkomen de Sjaopsköp ons met “Blief gezòndj en braaf; toêt volgendj jaor, Alaaf!” Vastelaovendj staat in de ijskast. Naast de haring en het zuurvlees, de worst en de erwtensoep. Koel bewaren tot volgend jaar. Uiteraard alleen de drie zotte dagen. De rest gaat wel op. Een beetje sfeer als troost. Met een lekker potje bier, een nonnenvot, een jägermeister. Daar doen we het dit jaar mee. En de bezem van de Sjaopswei en een digitale Sjaopsgezèt. Vanaf onze vlaggenmast wapperen ondanks de (v)lockdown en avondklok de vastelaovesdriekleur en Sjaopskoppevlag. Voor de rest houdt corona ons in de greep. “Ich höb det beer nog noeat gedrònke”, zegt de demissionaire Vorst, “mer ich höb d’r waal koppiên van”. Samenzijn, de essentie van het driedaagse volksfeest, is dit jaar uit den boze. Samen vieren, samen drinken, knoevele, springen, hossen, dansen, sjoenkele op rood-geel-groene noten in driekwarts maat. Ei bietje van dit, ei bietje van det. Je-van-hét! Taboe dit jaar, terwijl dorst toch baeter is mèt vrunj. Mondkapjes maskeren onze lach. “Ik zal nooit kunnen bevatten hoeveel goeds een glimlach kan doen”, zegt moeder Teresa. Wat moet een schaterlach dan wel niet teweeg brengen. Je kunt de Limburger wel uit de Vastelaovendj halen, maar de Vastelaovendj nooit uit ons. Die is niet kapot te krijgen. Dat speciale gen zit in ons DNA, in de haarvaten. Heb je er eenmaal van geproefd dan wil je het beste van het varken. Laef, Limburg, laef! “De liefde tot zijn lant is yeder aangeboren” volgens Vondel. Daar horen hier onlosmakelijk drie zotte dagen bij. Alles oppe taofel! Bella Marie. Es de sjterre dao-baove sjtraole. Hoondervel op ’t liêf. De Vastelaovesroes van klatergoud, mutsen, veren, sjaele kal, sfeer en sjtumming. Medalies, felicitaties, tranen van geluk en plezier. Prinsen, boeren en buitenlui. Niks, nada dit jaar. Geen optocht, geen Vastelaoves-Mès. Quarantaine in plaats van polonaise. Wat zou ik graag over ’t Sjaopswei-paedje naar Petra & Niek gaan, naar Aan de Kirk, Oad Häör, Wat & half Wat. Naar de zaal. Draan wie Verkus-Wullem. Hopelijk is het virus snel ontmaskerd en krijgen we, zonder avondklok, een spetterend zomercarnaval. Vorstvrij. Sjaopsköp blijven immers optimisten. Arno de 1ste zei in 1983: “Laot gaon, ’t is zoea gedaon”. Hopelijk geldt dat óók voor corona! Alaaf!

Arno Walraven, Vastelaovendj 2021