Column week 07-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Vorige week prees je de Roermondse Big Benny. Niet vreemd, ken weinig mensen die de "dieke fiedelaer" niet sympathiek vinden op wellicht een aantal Hollanders na die hem alleen kennen van een ongelukkig momentje in de gemeenteraad. Misschien is het ook wel die omgeving die dat in mensen naar boven haalt, wij zouden het moeten kunnen weten. Overigens kwam dat voort uit een gevoel van onrecht, recht uit het hart. Dat het een groot hart is hebben we thuis persoonlijk mogen ervaren toen hij in klein gezelschap voor mijn gehandicapte tante kwam optreden.

Een mooie afsluiter voor menig bonte avond, echter niet in Horn. Daar treden sinds mensenheugenis alleen maar eigen artiesten op. Onbetaald maar daarmee zeker niet amateuristisch. Van kinds af aan gingen wij al kijken. Weinig keus met een vader bij de raad van elf. Levendige herinneringen over de droge humor van Harrie en Pieter, Ralph Kessels die altijd de pineut was en toen ook al het Sjötteballet. Het trok zo veel bekijks dat ik me een Postkoets met naar twee kanten een podium kan herinneren, ongetwijfeld een verschrikking voor menig act. Een kwestie van tijd voor dat ik zelf mee zou gaan doen en als je eenmaal aan het artiestencafé geroken hebt wil je nooit meer anders. Toch moest ik met mijn "partner in crime" besluiten dit jaar niet mee te doen. Het schijnt dat hij aan het begin van het jaar wat anders aan zijn hoofd had. Nog voor het besluit had ik er spijt van en als u naar de bonte avond bent geweest kunt u zien waarom we volgend jaar wel mee moeten doen. Wat dat betreft past de spreuk van de oud prins; "Neet twiefele, doon!"

Een onderdeel van de avond begrijp je echter steeds beter naar mate je ouder wordt. De Blomebössel is een van die prachtige tradities die eigenlijk nooit verloren zouden moeten gaan. Met Jo van Roy weer een mooie winnaar, en terecht dat staat buiten kijf. Net als het rondbrengen van de  fruitschaaltjes in essentie een klein gebaar waar een enorme waardering uit blijkt. Ook dat is al over weer over twee weken als Aswoensdag hard nadert. Laat ik daarom met de spreuk van een andere oud-prins eindigen: "Laat gaon, 't is zo gedaon!"

Groet Michel