Column week 09-2024.

Arno Walraven en Harrie Maessen. Twee echte Häörder mannen zullen op toerbeurt iedere week een column schrijven op deze website. Iets over de actualiteit in de wereld, in Horn. Iets over wat ze bezig houdt. Een frisse kijk in de toekomst of een grijze blik naar het verleden. Het kan allemaal voorbij komen. Ik geef ze hier de vrije hand om hun verhaal te doen en wens u veel leesplezier.

  Arno Walraven.JPG Harrie Maessen column.jpg  
  Arno Walraven Harrie Maessen  

Kroonjaar

Al eerder schreef ik over onze vrouwelijke burgemeester, de vrouwelijke huisartsen, organiste, postbestellers, voorzitters. Blijkt maar weer dat het met de emancipatie in ons dorp goed gesteld is. Gelukkig. Tijdens mijn wandeling zag ik een vrouwelijke dakdekker op de nok van een woning. Ze floot naar me. Heerlijk. Gelijke kansen voor iedereen, man of vrouw. En voor alle varianten die daartussen zitten. Gelukkig zit ik nog in mijn eigen lichaam. Toch al enige tijd. Ik vierde deze week een kroonjaar, soixante-neuf. Kroonjaren zijn dezelfde jaren als andere, maar worden meestal beter gevierd. We vierden het bescheiden. Gouden, zilveren, robijnen, koperen huwelijken. Eeuwfeesten. In 2026 viert KSV het honderdjarig bestaan. Christ(je) Peters werd in 1999 honderd jaar, maar vond het veel specialer toen hij het jaar erna kon zeggen dat hij in drie eeuwen had geleefd. Onze schutterij dateert uit 1558 en heeft dus al enkele eeuwfeesten gevierd. Bij het vorige was ik te jong, het volgende zit er voor mij waarschijnlijk niet in. Elke 25 jaar viert de kerk een heilig jaar. Kerstavond 2024 opent de paus de heilige deur van de Sint-Pieter als start van een nieuw heilig jaar. Katholieken spreken ook wel van een jubeljaar. Op Ursula kenden we eveneens jubeljaren, al dekte de vlag niet geheel de lading. Vaak krijg ik tips voor mijn columns. De heilige Blasius zou een column waard zijn. Hij is bekend als de beschermheilige van hen die lijden aan keelaandoeningen zoals angina, hik, bof of kroep. In veel parochies wordt op 3 februari de Blasiuszegen gegeven, daags na Maria Lichtmis. Ik ken mijn klassieken. Sjaopsköp hebben betere oplossingen tegen keelpijn. Ze sméren hun keel op die dag. Flink, met de nodige potjes bier. Dat schijnt zeker zo goed te werken. Toch weiger ik te accepteren dat de mot in het geloof zit. Heiligen zijn onmisbaar. Franciscus had een dierenspeciaalzaak, Martinus was bij de schutterij. Mijn favoriete heilige is Antonius, die van de gevonden voorwerpen. “Heilige Antonius, beste vrind, maak dat Agnes haar sleutels vindt.” Hij laat ons nooit in de steek. Kroonjaren zijn deelbaar door vijf. Vastelaovesverenigingen vieren veelvouden van 11, dat spreekt voor zich. Vastelaovendj was dit jaar weer een prachtig feest, heb ik me laten vertellen. De optocht was geweldig. Die zagen we. Veel creaties beeldden de Postkoetsproblematiek uit. Zoals verwacht. Op maandag liepen we naar Beegden om daar de stoet te zien. Voorop de harmonie. Prachtig, muzikanten op straat. Een kleine, maar goed verzorgde optocht. Weer op loopafstand. De bonte storm is weliswaar gaan liggen, het vizier is al gericht op het nieuwe seizoen waarin Sjaopsköp het 6X11-jarig jubileum vieren. Er wordt een gedenkboek uitgegeven, een soort kroniek, maar dan anders. Daar kunt u met uw anekdotes, foto’s en herinneringen een bijdrage aan leveren. Graag zelfs. In iedereen zit immers een columnist verscholen. Stuur ze naar Jubileumbook of naar mij. U weet me wel te vinden. Anders gewoon even fluiten.

 

Arno Walraven, 25 februari 2024

 


 

Wanjele, dao steis se neet biej sjtil.

“Wanjele, dao steis se neet biej sjtil”. Zo begint buuttereedner Huub Stassen zij buut als Tiroler. Prachtig begin van zijn verhaal. Je moet al meteen nadenken. “Kuieren is het verticale luieren”. Deze uitspraak is van Toon Hermans, een van de betere woordkunstenaars. Voor hem had/heb ik grote bewondering. Kuieren doe ik niet: dat is iets väör aoj miense. Sinds ik niet meer werk, wandel ik veel, elke dag. De ene dag 5 kilometer, de andere 20. Al naargelang ik zin heb. Doet me goed, geeft rust in m’n kop. Als jij het nog niet doet, moet je er echt aan beginnen. In het begin liep ik rondjes in het dorp, later om het dorp, nu van dorp tot dorp. Er is zoveel te zien in onze naaste omgeving, dat je je blijft verbazen. Hoe mooi is Horn? Hoe mooi is Leudal? En als ik dan onderweg een bank tegenkom, komt vaak vanzelf een liedje in mijn hoofd: “mer good det dao ein bank sjteitj, ein bank väör dich en mich; mer good det dao ein bank sjteitj, die maaktj ’t laeve licht…” ( van de LP “mit träöt en glaas tösse Roer en Maas”).In mijn werkzame tijd wandelde ik bijna nooit; ik had dan ook al de hele dag gestaan en gelopen en echt geen behoefte om ’s avonds of op mijn vrije dag nog een extra stap te zetten. Ik ben er nu pas achter hoe mooi de omgeving is. Laatst nog in het zuiden gelopen. Omgeving Berg en Terblijt. Goeie keuze qua omgeving. Minder goeie keuze door de vele regen. Vooral de “holle” wegen waren nauwelijks begaanbaar. Modder en pratsj. Je moest bijna op handen en voeten lopen, zo moeilijk begaanbaar. Maar genieten!  Met Anke heb ik het Pieterpad gelopen. Gestart in het Groningse Pieterburen en gefinisht in Maastricht op de Sint Pietersberg, een afstand van bijna 500 kilometer. Hoe mooi is Nederland? Het heeft wel lang geduurd: we begonnen in 2011 en hebben het afgemaakt in 2021.Waarom dat zo lang geduurd heeft? Ik werkte altijd op zaterdag en Anke speelde volleybal, dan kon je dus maar af en toe een wandelweekend plannen. Toen werd mijn moeder ziek, dan ga je liever niet te ver van huis. Later mijn vader. Voordat je het in de gaten hebt zijn dan zomaar een aantal jaren voorbij. Nu heb ik met nicht Nellie ook het Graaf van Hornepad rond Weert gelopen. Een afstand van 90 kilometer. Ik wist niet, dat die dorpjes daar, o.a. Tungelroy, Altweerterheide, Stramproy en Ell zo veel te bieden hebben: de Laurabossen, de Ellerschans, Tungelroyse beek. Een stukje geschiedenis: de Laurabossen zijn ooit aangeplant door de exploitanten van de mijnbouw. Zij gebruikten het hout om de mijnen te stutten. Naar de Ellerschans vluchtten de boeren in de 80-jarige oorlog (1568-1648) om aan de plunderende legers te ontkomen.  Met Jan ben ik aan de Eifelsteig begonnen, een wandelpad van Kornelimünster ( bij Aachen) tot Trier. Met de auto een uurtje rijden. We liepen 2 etappes. Van Kornelimünster naar Roetgen. Van Roetgen naar Monschau. 4 à 5 uur wandelen per dag met veel hoogtemeters. Mooi? Ja! Pittig? Ja! We liepen dan aan de Duitse en dan weer aan de Belgische kant van de grens. In België een heel eind door de Hoge Venen. Opvallend stil. Geen geluid van auto’s. We volgden een oud pelgrims pad. Nu gedeeltelijk geasfalteerd. Wij voorzien van wandelschoenen, een rugzak en een routeplanner. Moet je je voorstellen, dat de pelgrims in de Middeleeuwen daar liepen. Zij voorzien van iets van schoeisel en een knapzak. En van een goed richtinggevoel. Meenden wij, dat het een pittige wandeling was. Toen we vanuit onze overnachtingsplek in Monschau huiswaarts gingen, vroeg de vriendelijke Inhaberin, die wist dat we in Horn woonden, hoe we hier waren gekomen. “Te voet’’, was het antwoord. Haar mond viel open en we werden met complimenten overladen. Wij bedankten haar en liepen naar de bus, die ons naar de auto zou brengen…  De Limburgse schrijfster  Anya Niewierra won een tijdje geleden de NS Publieksprijs met haar boek “de Camino “.Een prachtig geschreven boek over Lotte, wiens echtgenoot zelfmoord heeft gepleegd tijdens het wandelen van de Camino, en zij gaat deze ook lopen om uit te vinden, waarom hij dat gedaan heeft. Ik heb het boek in een adem uitgelezen.( Leestip!!)

Waar je ook gaat: Je komt altijd mensen tegen, je ziet van alles, je beleeft iets! Jan zegt altijd: “es se nörges kumps, maak se auch niks mit”. Dat klopt, maar slechts ten dele: Mijn schoonmoeder kwam ( op latere leeftijd) bijna nergens, maar ze wist altijd alles, alsof ze er zelf bij was geweest.

Harrie, zunjig 18 fibberewari