Column week 06-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Dag Arno,

Van gekkigheid ben ik inmiddels met meubels aan het slepen. Het is niet zozeer verveling, dat hoeft sinds een paar weken niet meer. Het is ook niet een of andere neiging anders in te richten, ben redelijk spartaans wat dat betreft. Waarom dan wel? Denk dat het een manier is om in de hopelijk niet al te verre toekomst dit jaar van het vorige te kunnen onderscheiden. Of om tegen beter weten in het voorjaar al in te luiden. En anders is het het begin van de onvermijdelijke mentale breakdown waar veel van mijn generatiegenoten aan lijken te lijden. Vooruitzichten genoeg dus.

Van één vooruitzicht hebben we al een tijdje geleden afscheid genomen. Dat maakt het er niet makkelijker op. Normaal staat deze tijd in het teken van die drie dagen die we volgende week gaan missen, net nu ze meer dan ooit nodig lijken. Om eens goed te relativeren, de dagelijkse sleur te vergeten en eens stil te staan bij al dat moois in eigen gemeenschap. Soms licht het even op, zoals gister toen de buren van Hoondervel opnieuw het LVK wisten te winnen. Totdat het besef komt dat je dit jaar niet op het laatste moment in de bus naar Haelen stapt om ze te gaan feliciteren maar dat je het bij een digitale groet moet laten. Of wanneer je de bezems ziet hangen en je er meteen aan wordt herinnerd dat er dit jaar geen Waever wordt verbrand. Wanneer je alle versierde ramen ziet maar nergens een bord in de tuin. En wanneer je in de kast nog een laatste keer met weemoed naar een steek en manchetknopen kijkt. 

Melancholie in plaats van joeksigheid, het is niet anders. Hopelijk is me enige dramatiek vergeven al weet ik ook wel dat het in het niet valt bij degene die direct door Corona getroffen is of wiens onderneming al tijden gedwongen gesloten is. Laten we dit jaar maar gebruiken om eens extra te waarderen wat we nu moeten missen. Dan doen we het volgend jaar zoals het hoort, met zijn allen in een bomvol café. Immers: “Dorst is baeter mit vrunj!”

Groet Michel