Column week 05-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Lontjes

Toen ik een kleine jongen was, maakte ik voor het eerst kennis met een brand. Mijn vader maakte me ’s avonds laat wakker. We konden vanuit het slaapkamerraam zien hoe de woning van Sefke van de Mint op de Beurik afbrandde. Ik vond het beangstigend en dat gevoel is altijd gebleven als ik bij een brand was. Voor het laatst toen enkele maanden geleden panden in de Dorpstraat in de hens stonden. Triest en verdrietig. Het lijkt erop of heel Horn in de fik staat. Halsbrekershof in lichterlaaie. En ook Hornerhof is afgebrand waarmee vele herinneringen in rook opgingen. Gerenommeerd café annex zalencentrum, ooit begonnen door Linssen Piet en Linssen Mam. In mijn jeugd Tjeu Bremmers waar bussen vol hongerige toeristen neerstreken. Waar ook stoeterij Gerda gevestigd was. Ik kan me de bruiloft van Baer en Bep Stammen herinneren. Dik 50 jaar geleden. Bij Bremmers. We mochten met onze ouders op receptie. De Beatrix speelde de Mars der Medici voor het jonge paar. Baer is deze week overleden. Weer huilt ons hart. Jac en Ietje Puts gaven het de naam Hornerhof. Gastvrije kasteleins in een tijd dat alles kon. De zoete inval. Topexploitanten die het een eer was om het verenigingen naar de zin te maken. Ook als die minder te makken hadden. Op vandaag zorgt de gemeente voor gemeenschapshuizen. En dan zie je dat het mis gaat. Alles is op en top. Maar voor geen vijf cent sfeer. Die was er in Hornerhof volop. We vierden er onze bruiloft en ik was er Vastelaovesprins. De harmonie, de handboog en vele andere verenigingen waren er graag te gast. Er werd vergaderd en gekiend, vlooienmarkten gehouden, rijexamens afgelegd. Geslaagden vierden feest en gezakten werden door Ietje getroost. Met Carnaval ging het dak eraf. “Schau nicht auf die Uhr; schau lieber tiefer ins Glas hinein”, was het parool. Aan de Greun Taofel, werd gemeente- en werelpolitiek bedreven. Men wist het altijd beter. Het besluit om geen kernraketten te plaatsen is daar vermoedelijk genomen. Mensen op leeftijd zongen “Waat ging ich nog ins gaer nao bèd mèt eine teddybaer…” Gezelligheid ten top. Een natje en een droogje. Zelfs als Corrie Sjaak “de veut gedaon haaj” smaakte haar kaoj sjòttel voortreffelijk. Wat een contrast met de huidige situatie waarin de lont in het kruitvat is gegooid en het hele land in brand staat. Geen loeënde klokken, maar een avondklok. Tikkende tijdbommen. Lontjes worden alsmaar korter. We kunnen beter een kaars opsteken dan fikkie stoken. Gelukkig laten jonge ondernemers zoals Isa en Clint Peters zich niet ontmoedigen door rook- en waterschade. Zij zetten met hun ondernemersgeest de schouders onder de wederopbouw van hun pool- en ontmoetingscentrum Hornerhof. Op historische grond. Ook hun vader was in deze Sjaopesjtal Prins. Zoals zovelen. Ik hoop dat ze snel uit de brand zijn, weer open kunnen en mensen mogen entertainen. Daar zijn we, dat hoop ik vurig, één, twee spuitjes van verwijderd. En nu en dan een kaarsje. Nog even op de tanden bijten.

Arno Walraven, 31 januari 2021