Column week 04-2020.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Hartverwarmend

Michel, In deze tijd van het jaar horen we gekleed te gaan in dikke vesten en zouden we truien, wanten en sjaals moeten dragen. Winterwandelingen maken. Dampende chocolade drinken bij de wafels. Schaatsen, genieten van de Elfstedentocht, het carnaval van het noorden. De natuur is echter de kluts kwijt. Dat de Kerst groen is, weten we ondertussen wel. Maar dat de temperatuur in januari lente-achtig is, doet merkwaardig aan. Het is weer om te verticuteren, voor de motor, de voorjaarsschoonmaak. En dan moet het nog Vastelaovendj worden. Let it snow, zou ik zeggen, al besef ik dat ik dat winterse ongemak liever zou overslaan. Er kan echter nog genoeg sneeuw komen. Naar verluidt ben ik op een sneeuwdag geboren, 21 februari. Destijds Rosenmontag! Morgen, 20 januari, is het vijftig jaar geleden dat mijn vader overleed. Daarna begon een ander leven. Een hartinfarct. Zoiets is erfelijk. Ik heb mijn klachten dan ook niet van teveel chocola eten. Het zit in de genen. Wat niet wil zeggen dat ik al aan het aftellen ben. Integendeel. Ik las deze week een krantenartikel waarin geadviseerd wordt tijdig ons leven op te ruimen. Foto’s sorteren, kleding wegdoen, wachtwoorden registreren, bankrekeningen saneren, geld opmaken. Dat laatste doe ik voortdurend, maar met de rest ben ik niet zo bezig. Ik vertrouw op mijn hart. Waarom ook niet? Ik heb het niet op de tong en maak er geen moordkuil van. En waar het van vol is, loopt mijn mond van over. Al heb ik het ook wel eens verloren. Ik leef! Met hart en ziel en haal mijn hart op aan alle mooie dingen in het leven. Of ik het op de goede plek heb, weet ik niet. De doktoren, met hart voor de zaak, hadden het betrekkelijk snel gevonden; dus dat zal wel. Pak van mijn hart. Ein Herz hat jeder Mensch. Hartenvrouw is mijn favoriet; Nana, femme fatale van Emile Zola, die het bloed sneller doet kloppen, hartenbreekster. Van harte, hartendief. Gek eigenlijk, dat een mens tegelijk een groot en een klein hart kan hebben, zonder dat dit een tegenstelling is. Ik las overigens in diezelfde tante Bet een interview met dorpsgenote Margriet Goedhart, orgelvrouwtje in hart en nieren, die een enorme zwarte houten pop met veel mannelijkheid (goed hard) in de tuin heeft staan. Zoiets kun je wel een hart onder de riem noemen. Pure hartstocht, maar pas op voor splinters. Heb het hart niet hiermee de draak te steken! De bezienswaardigheid heeft nog niet geleid tot foto van de dag op Haor.nl. Wat ’t oog niet ziet, wat ’t hart niet deert. Zo zie je maar weer: waar míjn hart vol van is, kan zelfs mijn pen van overlopen.

Arno Walraven, 19 januari 2020