Column week 03-2021.

Politiek-kenners Arno Walraven en Michel Graef zullen hier bij toerbeurt, elke zondag, een column in de vorm van een briefwisseling schrijven met betrekking tot ‘van alles’ wat zich in Horn afspeelt. Ik laat de artistieke vrijheid geheel aan hen over en heb zelf geen invloed op hetgeen zij schrijven. Ik wens u veel plezier met het lezen van hun gedachtewisseling!

  Arno Walraven 1.JPG Michel Graef 1.jpg  
  Arno Walraven Michel Graef  

Goud met een donker randje

Michel, Het was een gedenkwaardige week. Sinds donderdag ben ik ambteloos burger. Waarschijnlijk krijg ik dus minder tijd voor het schrijven van columns. De wethouderswisseling is zonder schermutselingen verlopen. Daar kan het grootste land van de wereld een voorbeeld aan nemen. Als laatste officiële plichtpleging mocht ik aanwezig zijn bij de installatie van onze nieuwe pastoor Lipsch. In een plechtige en ingetogen viering werden hij en kapelaan Rajan geïnstalleerd en welkom geheten door 30 gelovigen in de kerk, velen aan de livestream en 15 man grondpersoneel op het altaar. Een lichtpunt in een zorgelijke tijd. Een tijd die zijn tol eist. In 1986 startte ik in de Hornse gemeenteraad mijn politieke loopbaan. Samen met Henk van Gessel. Een goed span. Voor de eerste vergadering vroeg hij of ik ook wel een sjlieps had. Die had ik. Voordien kende ik het gemeentehuis slechts van het rijbewijs, de pas  en de sleuteloverdrachten. Henk was een man met visie, goedgebekt en doortastend. Een rouwdouwer met een klein hartje dat op de juiste plek zat. Hij kende het klappen van de zweep. Van hem leerde ik dat je nu en dan op lange tenen moet gaan staan. Hij was voor de duvel niet bang. Maakte niet altijd vrienden met zijn rake opmerkingen, maar had het wel bij het rechte eind. Zijn tijd ver vooruit. Eigenzinnig, recht door zee. Een fijne man, mijn politieke leermeester. Hij heeft me in mijn politiek-bestuurlijk leven gevormd. We hielden fractievergaderingen aan de keukentafel, op de zeilboot, op het duivenhok en in de tuin bij de schapen. Aan een paar woorden hadden we genoeg. Henk ambieerde geen wethouderschap. Als ik zeg dat hij er te slim voor was doe ik jou tekort, maar zo was het wel. Hij was een vechter. Zijn laatste gevecht heeft hij niet kunnen winnen. Hopelijk heeft hij de rust gevonden die hij tijdens zijn leven vaak niet had. Ik ben hem veel dank verschuldigd. Is het toeval dat zijn heengaan samenvalt met mijn afscheid van de politiek? Toeval bestaat. Tot mijn verrassing en vreugde gunden college en gemeenteraad mij het ereburgerschap van onze gemeente. De kroon op mijn werk. Een mooiere afsluiting had ik niet kunnen wensen. Een week van ups-and-downs. Henk zou trots geweest zijn, al had hij zelf met dat soort opsmuk niet veel op. Ik daarentegen ben ijdel. En trots. Ereburger is overigens niet hetzelfde als heilige. Die status zal geen politicus ooit bereiken. Oud-dorpsgenoot Math Teeuwen deed me een webinar met Maarten van Rossum over het huidige Amerika cadeau. Al is het een mopperaar, Van Rossum kan erg boeiend vertellen. Volgens hem is de Amerikaanse grondwet door God zelf geschreven en met de buizenpost naar beneden gestuurd. Daar hoor je dus vanaf te blijven. Als uitsmijter noemde hij willekeur een van de beste beleidsprincipes. Laat willekeur nou een synoniem zijn van toeval. En dat bestaat niet. Of wel? Om over na te denken.

Arno Walraven, 17 januari 2021